Uczelnie muzyczne w Polsce


Uczelnie muzyczne w Polsce w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Uczelnie muzyczne w Polsce – polskie instytucje szkolnictwa wyższego kształcące profesjonalnych artystów muzyków na studiach I, II i III stopnia.

Spis treści

Nazwa | edytuj kod

W historii polskiej oświaty występuje kilka nazw odnoszących się do uczelni muzycznych: konserwatorium, wyższa szkoła muzyczna, akademia muzyczna czy uniwersytet muzyczny. Przed II wojną światową dominowały konserwatoria; po wojnie przekształcone zostały w Państwowe Wyższe Szkoły Muzyczne; w latach 1979–1982 przemianowane zostały na Akademie Muzyczne; obecnie warszawska Akademia przekształciła się w Uniwersytet Muzyczny, a bydgoska podjęła już uchwałę o planowanym przekształceniu[potrzebny przypis].

Historia | edytuj kod

W Polsce pierwszą publiczną szkołę muzyczną, wobec której stosować zaczęto nazwę konserwatorium, otwarto w Warszawie w roku 1810 dzięki staraniom Józefa Elsnera (oficjalną nazwę konserwatorium nadano szkole dopiero w roku 1821). Nauczano w niej przede wszystkim śpiewu oraz gry na instrumentach, a także przedmiotów teoretycznych; w związku jednak z represjami po powstaniu listopadowym szkołę zamknięto w 1831 roku. We Lwowie pierwszą publiczną uczelnię muzyczną otwarto w 1838 (konserwatorium w 1870), w Krakowie podobne konserwatorium otwarto – dzięki staraniom Władysława Żeleńskiego i Marceliny Czartoryskiej – w roku 1888.

Po wojnie w miejsce dawnych konserwatoriów powołano do życia Państwowe Wyższe Szkoły Muzyczne. Wszystkie z czasem zostały przemianowane na akademie muzyczne. Obecnie z ośmiu uczelni muzycznych siedem to akademie muzyczne, warszawska natomiast przekształciła się w Uniwersytet Muzyczny.

Kariera akademicka | edytuj kod

Do 2003 roku zamiast stopni przeprowadzane były „przewody kwalifikacyjne I stopnia” (odpowiedniki doktoratu) oraz „przewody kwalifikacyjne II stopnia” (odpowiedniki habilitacji), a kariera akademicka kończyła się nadaniem przez Prezydenta RP tytułu profesora sztuki. Stanowiska adiunkta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego obsadzane były na tych samych zasadach, jakie obowiązują w przypadku doktorów i doktorów habilitowanych; jedyną różnicą był brak formalnego stopnia przed otrzymaniem tytułu profesora. Osoby posiadające stopnie kwalifikacji używają wyrażeń „przew. kwal. I/II st.” lub „kwal. I/II st.” przed nazwiskiem lub, znacznie częściej, określeń stanowisk (adiunkt lub profesor nadzwyczajny) – stąd rozróżnienie spotykane na uczelniach artystycznych: adiunkt I st. i adiunkt II st.

W 2003 roku w miejsce przewodów wprowadzono z powrotem stopnie doktora sztuki oraz doktora habilitowanego sztuki.

Polskie uczelnie muzyczne według kolejności powstania | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. „Szkoły wyższe i ich finanse w 2011 r.”, 2012. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1506-2163 (pol.). 
  2. Mieczysława Demska-Trębacz: Dzieje Uczelni (pol.). Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina. [dostęp 2014-12-29].
  3. Kalendarium (pol.). Krakowska Akademia Muzyczna. [dostęp 2014-12-29].
  4. Historia Akademii Muzycznej w Łodzi (pol.). Akademia Muzyczna w Łodzi. [dostęp 2014-12-29].
  5. Historia (pol.). Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu. [dostęp 2014-12-29].
  6. Historia (pol.). Akademia im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. [dostęp 2014-12-29].
  7. Wydział I – Dyrygentury, Kompozycji i Teorii Muzyki (pol.). Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. [dostęp 2014-12-29].
  8. Historia Uczelni (pol.). Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego. [dostęp 2014-12-29].
  9. O Akademii (pol.). Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. [dostęp 2014-12-29].
  10. O uczelni (pol.). Akademia Sztuki w Szczecinie. [dostęp 2014-12-29].
Na podstawie artykułu: "Uczelnie muzyczne w Polsce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy