Tylec (archeologia)


Tylec (archeologia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tylec – bok odłupka, wióra lub wiórka zatępiony stromym retuszem. Użycie tej techniki jest spotykane w przemysłach: szatelperońskim, graweckim, magdaleńskim, kapskim. Pozwala ona wytwarzać krzemienne noże lub ostrza o zakrzywionym lub prostym tylcu, zw. tylczakami.

Na podstawie artykułu: "Tylec (archeologia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy