Strefa aeracji


Strefa aeracji w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Strefa aeracji, inaczej strefa nawietrzenia – strefa pomiędzy powierzchnią terenu a zwierciadłem wód podziemnych.

Wolne przestrzenie pomiędzy skałami są częściowo wypełnione wodą lub powietrzem. Woda w postaci ciekłej może występować jako woda związana (higroskopijna, błonkowata lub kapilarna) lub jako woda wolna (wsiąkowa lub zawieszona)[1]. Woda w strefie aeracji może także występować w postaci pary wodnej. Wody w tej strefie pozostają w ścisłym kontakcie z powietrzem i nie tworzą ciągłego horyzontu[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. J. Bażyński, S. Turek: Słownik hydrogeologii i geologii inżynierskiej. Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1969, s. 136 (hasło: Strefa nawietrzenia)
  2. Opis na Intsani.webd.pl dostęp 09 listopada 2016

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Strefa aeracji" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy