Prozelityzm


Prozelityzm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Buddyjski prozelityzm podczas władania Aśoki (260−218 r. p.n.e.)

Prozelityzm (gr. prosēlytos obcy, przybysz)[1] – nawracanie innych na swoją wiarę.

Spis treści

Geneza pojęcia | edytuj kod

Pierwotnie, w Biblii, pojęcia tego używano w odniesieniu do poganina, który przyjął judaizm. Działalność misyjna i prozelityzm były jeszcze do niedawna pojęciami w zasadzie równoważnymi.

Ujęcie pozytywne | edytuj kod

W wydanej 14 grudnia 2007 przez Kongregację Nauki Wiary "Nocie doktrynalnej na temat niektórych aspektów ewangelizacji" mówi się, że prozelityzm rozumiany jako niezdrowy przymus do zmiany wyznania nie powinien mieć miejsca w chrześcijańskiej ewangelizacji. Jednak nie można mówić o prozelityzmie (w negatywnym tego słowa znaczeniu), gdy "chrześcijanin niekatolik, z przyczyn sumienia i przekonany o prawdzie katolickiej, prosi o wejście w pełną jedność z Kościołem katolickim"[2]. Pochwala się za to dążenie do jedności w wierze oparte na wzajemnym dialogu, który nie jest jedynie wymianą poglądów, ale także wymianą duchowych darów[3].

Ujęcie negatywne | edytuj kod

We współczesnym dialogu ekumenicznym termin nabrał negatywnego, na poły politycznego znaczenia w odniesieniu do działalności chrześcijan, mającej na celu pozyskanie wyznawców z innych wspólnot chrześcijańskich poprzez przekupstwo, zastraszenie czy zewnętrzny przymus[4].

Problem prozelityzmu jest szczególnie często podnoszony przez Rosyjski Kościół Prawosławny w odniesieniu do Kościoła katolickiego. Problem ten pojawia się również we wzajemnych relacjach innych wyznań[5].

Negatywne zabarwienie określenia prozelityzm widoczne jest w wypowiedziach papieży: Benedykta XVI podczas swojej homilia w Aparecida (podróż apostolska do Brazylii 9-14 maja 2007 (13.05.2007)) stwierdza, że Kościół nie uprawia prozelityzmu. On rozrasta się raczej przez «przyciąganie»: tak jak Chrystus «przyciągnął wszystkich do siebie» mocą swojej miłości, która osiągnęła swój szczyt w ofierze krzyża, tak i Kościół wypełnia swą misję, jeżeli zjednoczony z Chrystusem, realizuje swe dzieło zgodnie z duchem i konkretnym przykładem miłości swego Pana[6]. O tym przypomniał również papież Franciszek w dokumencie Evangelii Gaudium napisał, że Kościół nie rośnie przez prozelityzm, ale „przez przyciąganie”[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. Słownik Wyrazów Obcych, Strong's Concordance: προσήλυτος
  2. Nota doktrynalna na temat niektórych aspektów ewangelizacji
  3. Nota doktrynalna na temat niektórych aspektów ewangelizacji, pkt.13
  4. Nota doktrynalna na temat niektórych aspektów ewangelizacji, pkt.8
  5. Por. adhortacja Jana Pawła II: Ecclesia in Europa, pkt.32
  6. Wiara w Boga-Miłość uczyniła Amerykę Łacińską kontynentem nadziei - deon.pl
  7. Por. adhortacja papieża Franciszka: Evangelii Gaudium, pkt. 14

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Prozelityzm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy