Polskie Towarzystwo Gleboznawcze


Polskie Towarzystwo Gleboznawcze w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polskie Towarzystwo Gleboznawcze (PTG) – organizacja propagująca osiągnięcia naukowe z zakresu badań środowiska glebowego oraz stymulująca rozwój gleboznawstwa, chemii rolnej i mikrobiologii rolniczej. Jej celem są również starania przyczyniające się do ochrony i racjonalnego gospodarowania gruntami. Towarzystwo realizuje swoje zadania poprzez organizowanie zjazdów i konferencji naukowych, zacieśnianie współpracy międzynarodowej, prowadzenie działalności wydawniczej, popularyzatorskiej i edukacyjnej oraz inicjowanie badań naukowych i współdziałanie w ich prowadzeniu.

PTG powstało w 1937 z inicjatywy Feliksa Terlikowskiego, Jana Włodka i Tadeusza Mieczyńskiego. Towarzystwo jest członkiem Międzynarodowej Unii Towarzystw Gleboznawczych (IUSS), współpracuje z Europejską Unią Nauk o Ziemi (EGU), Komitetem Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN, Polskim Towarzystwem Substancji Humusowych, Polskim Towarzystwem Geologicznym, Polskim Towarzystwem Leśnym i Polskim Towarzystwem Botanicznym. PTG aktualnie liczy 555 członków, zrzeszonych w 15 oddziałach regionalnych. Wydaje kwartalnik „Roczniki Gleboznawcze”, poświęcony szerokiemu spektrum zagadnień dotyczących środowiska glebowego. W „Rocznikach” publikowane są oryginalne prace oraz artykuły problemowe, w języku polskim lub angielskim.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polskie Towarzystwo Gleboznawcze" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy