Hepatocyt


Hepatocyt w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hepatocyt, komórka wątrobowa – wieloboczna komórka, stanowiąca podstawowy element strukturalny miąższu wątroby. Hepatocyty tworzą ok. 80% masy tego narządu. Rozmiary ok. 20–30 µm.

Ułożenie komórek w wątrobie.

Spis treści

Budowa | edytuj kod

W hepatocycie wyróżnia się:

  • biegun naczyniowy
  • biegun żółciowy (tworzący błonę kanalika żółciowego)[1]

Ze względu na mnogość funkcji hepatocyty są szczególnie bogate w organelle komórkowe:

Funkcje | edytuj kod

Funkcje spełniane przez hepatocyty to udział w:

  • metabolizmie białek
  • metabolizmie lipidów
  • metabolizmie węglowodanów
  • metabolizmie żelaza, miedzi, witamin
  • procesach detoksyfikacji, metabolizmie leków oraz substancji obcych dla organizmu
  • produkcji albumin, niektórych globulin oraz fibrynogenu
  • produkcji żółci

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Marek Hartleb: Budowa i czynność wątroby. W: Andrzej Dąbrowski (red.): Gastroenterologia. T. 1. Warszawa: Medical Tribune, 2010, s. 461, seria: Wielka Interna. ISBN 978-83-601-3599-0.
Na podstawie artykułu: "Hepatocyt" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy