Arsenio Erico


Arsenio Erico w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arsenio Pastor Erico Martínez (30 marca 191523 lipca 1977) – paragwajski napastnik, najlepszy strzelec w historii pierwszej ligi argentyńskiej. Uważany jest za najlepszego piłkarza w dziejach futbolu paragwajskiego.

Erico urodził się w stolicy Paragwaju Asunción. Karierę rozpoczął w miejscowym Nacionalu, a w pierwszym składzie klubu zadebiutował mając zaledwie 15 lat.

Na początku lat 30. Erico wchodził w skład drużyny piłkarskiej paragwajskiego Czerwonego Krzyża, która rozgrywała mecze na terenie Argentyny by zebrać fundusze na wojnę o Chaco. Z powodu toczonej wojny i różnych późniejszych perturbacji Erico nigdy nie zagrał w reprezentacji Paragwaju (choć wystąpił w niej jego mniej znany brat Adolfo Alfredo Erico).

Z powodu świetnej gry podczas meczów towarzyskich w wymienionym tournée, podpisał z nim zawodowy kontrakt klub Club Atlético Independiente. Erico zadebiutował w lidze argentyńskiej 6 maja 1934 roku w wyjazdowym meczu Independiente przeciwko Boca Juniors (remis 2:2) i swoją grą, a szczególnie świetnymi główkami, szybko dorobił się przydomku "skaczący diabeł". Mając 175 cm wzrostu w walce o górne piłki wygrywał ze znacznie wyższymi rywalami. Szczególnie często wytrącał głową piłkę z rąk bramkarzy. Obok tych cech wyróżniał się także wybitną techniką, dyblingiem oraz ponadprzeciętną sprawnością fizyczną.

Wkrótce jednak Erico nabawił się choroby, która spowodowała długą przerwę w grze. Następnie w 1935 roku dwa razy złamał rękę. Po powrocie do zdrowia szybko przypomniał wszystkim o swoim talencie i poprowadził Independiente do mistrzostwa w 1938 i 1939 roku. Pod koniec swej kariery przeszedł do klubu Huracánu, gdzie w 1947 roku rozegrał 7 meczów i odszedł na piłkarską emeryturę.

Erico był królem strzelców trzy razy z rzędu – w 1937 (47 bramek), 1938 (43) i w 1939 (40). Jest strzelcem wszech czasów ligi argentyńskiej – w latach 1934-46 w 332 meczach zdobył 293 gole. Bliski pobicia jego wyczynu był jedynie Ángel Labruna, który zdobył w swojej karierze 292 bramki.

Arsenio Erico stanowił natchnienie dla wielkiego gracza argentyńskiego Alfredo Di Stéfano, który uważa go za jednego z największych piłkarzy wszech czasów, a na pewno najlepszego środkowego napastnika w dziejach światowego futbolu[1]. Erico zmarł w 1977 roku.

Spis treści

Podsumowanie kariery | edytuj kod

Arsenio Erico w magazynie El Gráfico, czerwiec 1969

Literatura | edytuj kod

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Przypisy | edytuj kod

  1. *Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 52-53

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Arsenio Erico" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy