Andrzej Kmicic


Andrzej Kmicic w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Kmicic – postać fikcyjna, główny bohater powieści Potop Henryka Sienkiewicza.

Był pułkownikiem wojsk litewskich I Rzeczypospolitej. Typowy przedstawiciel ówczesnej szlachty, znany szerokim kręgom potomek możnego rodu szlacheckiego. Pierwowzorem tej postaci był strażnik wielki litewski Samuel Kmicic.

Na początku Potopu (1655–1660), gdy przyjeżdża do Wodoktów, gdzie mieszka Aleksandra Billewiczówna, z którą ma się ożenić wedle testamentu Herakliusza Billewicza, ukazuje się jako warchoł i zabijaka, aczkolwiek jest to postać pozytywna. Następnie służy u księcia Janusza Radziwiłła, którego zdradzieckie zamiary poznaje dopiero w rozmowie z księciem Bogusławem. Kmicic, ujrzawszy zdradę obu Radziwiłłów, przeszedł na stronę konfederatów i Jana Kazimierza. Broniąc Ojczyzny, przybrał nazwisko Babinicz od miasteczka Babinicze leżącego w jego włościach, jako że na jego własnym ciążyło piętno zdrajcy. Brał udział w obronie Jasnej Góry, gdzie wysadził wielkie działo szwedzkie, kolubrynę. Następnie udał się na Śląsk do króla, gdzie podczas powrotu do kraju uratował Jana Kazimierza. Brał udział w bitwie pod Prostkami, dowodząc Tatarami krymskimi wspomagającymi Polaków.

Pojawia się również w kolejnej powieści Sienkiewicza, Pan Wołodyjowski.

W adaptacji filmowej Potopu w reżyserii Jerzego Hoffmana w rolę Kmicica wcielił się Daniel Olbrychski.

Przypisy | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Andrzej Kmicic" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy