Andrzej Jajszczyk


Andrzej Jajszczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Bogdan Jajszczyk (ur. 23 stycznia 1952 w Dęblinie) – polski naukowiec, profesor nauk technicznych, specjalizujący się w sieciach i węzłach telekomunikacyjnych, członek korespondent PAN, dyrektor NCN w latach 2011–2015, od 2017 członek Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Studia wyższe ukończył w 1974 na Politechnice Poznańskiej. Na tej samej uczelni uzyskiwał stopnie doktora (1979) i doktora habilitowanego (1986). Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał 28 listopada 1994[1], pracując w tym czasie w Francusko-Polskiej Wyższej Szkole Technik Informatyczno-Komunikacyjnych w Poznaniu. Na uczelni tej pełnił obowiązki prorektora ds. nauki. Wykładał także w University of Adelaide w Australii, Queen’s University w Kanadzie oraz École Nationale Supérieure des Télécommunications de Bretagne we Francji. Pracuje w Katedrze Telekomunikacji Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W marcu 2011 objął funkcję dyrektora Narodowego Centrum Nauki. Jest autorem bądź współautorem m.in. kilku książek, ponad 300 artykułów naukowych i ponad 50 artykułów na temat nauki i szkolnictwa wyższego oraz około 20 patentów. Został wiceprezesem zarządu Fundacji Kyoto-Kraków, wiceprzewodniczącym rady programowej Kongresu Obywatelskiego, członkiem rady Muzeum Narodowego w Krakowie, komitetu naukowego Collegium Artium, IEEE i rady zarządzającej Science Europe.

Jego główne osiągnięcia w teorii pól komutacyjnych obejmują znaczące przeformułowanie teorii przestrajalnych pól komutacyjnych Beneša[2], wprowadzenie nowej klasy przepakowywalnych pól komutacyjnych (z Grzegorzem Jekelem)[3] oraz udowodnienie nieblokowalności klasy pół wielopołaczeniowych (z Frankiem K. Hwangiem)[4][5]. Zaproponował także nowe struktury optycznych pól komutacyjnych oraz pól zbudowanych ze scalonych komutatorów cyfrowych. Jego wkład do teorii niezawodności sieci telekomunikacyjnych obejmuje zaproponowanie nowych metryk oraz udowodnienie ważnych właściwości sieci odpornych na uszkodzenia (z Piotrem Chołdą)[6]. Zaproponował także nowe architektury i protokoły sieci zorientowanych na przepływy (wraz z Jerzym Domżałem i Robertem Wójcikiem)[7].

W 1994 założył czasopismo „IEEE Global Communications Newsletter” i był jego pierwszym redaktorem. W latach 1993–1997 był redaktorem amerykańskiego czasopisma „IEEE Transactions on Communications”, a w latach 1998–2000, pierwszym spoza Ameryki Północnej, redaktorem naczelnym czasopisma „IEEE Communications Magazine”. W okresie tym periodyk ten osiągnął pierwsze miejsce w kategorii wysokości współczynnika wpływu (impact factor) wśród wszystkich czasopism telekomunikacyjnych[8]. W latach 2004–2005 oraz 2010–2011 był dyrektorem ds. czasopism stowarzyszenia IEEE Communications Society, a w latach 2006–2007 był dyrektorem obszaru Europa, Afryka i Bliski Wschód tego samego stowarzyszenia. Ponownie funkcję tę objął w 2016[9]. W kadencji 2008–2009 pełnił funkcję wiceprezesa stowarzyszenia[8]. W 2016 powołany w skład Komitetu Polityki Naukowej[10].

Jest także autorem artykułów publicystycznych, w których poruszał m.in. sprawy szkolnictwa wyższego i nauki[11][12].

Był organizatorem licznych konferencji naukowych, m.in. był przewodniczącym jednej z najważniejszych światowych konferencji telekomunikacyjnych – IEEE International Conference on Communications ICC'2018, która odbyła się w Kansas City w maju 2018[13].

W 2011 powierzono mu stanowisko dyrektora Narodowego Centrum Nauki w Krakowie[14]. Funkcję tę sprawował do 3 marca 2015, kiedy to zastąpił go Zbigniew Błocki. W 2013 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk[15]. W październiku 2015 wybrany na prezesa oddziału Polskiej Akademii Nauk w Krakowie[16]. W styczniu 2017 Komisja Europejska powołała go na członka Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych[17]. W tym samym roku został wybrany na członka Academia Europaea[18].

W 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej[19]. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015[20][21]. W 2004 otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej, a w 2008 Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w dziedzinie nauk technicznych. W tym samym roku otrzymał międzynarodową nagrodę IEEE Communications Society Joseph LoCicero Award za zasługi w wydawaniu czasopism naukowych[8]. W 2017 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[22].

Wybrane publikacje | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Andrzej Jajszczyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2014-04-26].
  2. A. Jajszczyk. Optimal structures of Benes' switching networks. „IEEE Transactions on Communications”. vol. COM-27, no. 2, s. 433–437, luty 1979 (ang.). 
  3. A. Jajszczyk, G. Jekel. A new concept – repackable networks. „IEEE Transactions on Communications”. vol. 41, s. 4232–4237, sierpień 1993 (ang.). 
  4. A. Jajszczyk. Comments on three-stage multiconnection networks which are nonblocking in the wide sense. „The Bell System Technical Journal”. vol. 62, no. 7, s. 2113–2114, lipiec 1983 (ang.). 
  5. F.K. Hwang, A. Jajszczyk. On nonblocking multiconnection networks. „IEEE Transactions on Communications”. vol. COM-34, no. 10, s. 1038–1041, październik 1986 (ang.). 
  6. P. Chołda, A. Jajszczyk. Recovery and its quality in multilayer networks. „IEEE/OSA Journal of Lightwave Technology”. vol. 28, no. 4, s. 372–389, 15 lutego 2010 (ang.). 
  7. J. Domżał, R, Wójcik, A. Jajszczyk: Guide to Flow-Aware Networking. Quality-of-Service Architectures and Techniques for Traffic Management. Cham: Springer International Publishing, 2015. ISBN 978-3-319-24975-9. (ang.)
  8. a b c Joseph LoCicero Award for Exemplary Service to Publications Winner Biographies (ang.). comsoc.org. [dostęp 2016-02-11].
  9. ComSoc Board of Governors 2016 (ang.). comsoc.org. [dostęp 2016-06-22].
  10. Zmiany w składzie Komitetu Polityki Naukowej. nauka.gov.pl, 8 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-22].
  11. A. Jajszczyk. Polskie uczelnie w objęciach sarmatyzmu. „Gazeta Wyborcza”, s. 22–23, 24 września 2010. 
  12. A. Jajszczyk. Szkolnictwo wyższe – potrzeba całościowej reformy. „Nauka i Szkolnictwo Wyższe”. Nr 2 (50), s. 77–90, 2017. 
  13. Organizing Committee (ang.). ieee-icc.org. [dostęp 2018-05-29].
  14. W Krakowie otwarto Narodowe Centrum Nauki. Andrzej Jajszczyk został prezesem. polskatimes.pl, 4 marca 2011. [dostęp 2014-04-26].
  15. Członkowie korespondenci PAN. pan.pl. [dostęp 2014-04-26].
  16. Nowe władze Oddziału PAN w Krakowie. forumakademickie.pl, 8 grudnia 2015. [dostęp 2016-02-11].
  17. Prof. Jajszczyk członkiem prestiżowej Rady Naukowej ERC. naukawpolsce.pap.pl, 13 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-13].
  18. Academy of Europe: Jajszczyk Andrzej (ang.). ae-info.org. [dostęp 2017-09-25].
  19. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2014-04-26].
  20. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  21. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].
  22. Odznaczenia dla zasłużonych w służbie państwu. prezydent.pl, 13 października 2017. [dostęp 2017-11-03].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Andrzej Jajszczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy