Zasada tolerancji ekologicznej Shelforda


Zasada tolerancji ekologicznej Shelforda w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zasada Shelforda – koncepcja mówiąca, że zarówno niedobór, jak i nadmiar różnych czynników wpływa na organizm ograniczająco. Zasada ta określa możliwość rozwoju populacji. Możliwość bytowania organizmów określają dwie wartości, tzw. ekstrema działającego czynnika: minimum i maksimum. Zakres między minimum a maksimum nazywamy zakresem tolerancji. Ze względu na tolerancyjność wyróżniamy:

  • eurybionty – organizmy charakteryzujące się dużą tolerancją względem danego czynnika środowiska
  • stenobionty – organizmy charakteryzujące się mniejszą tolerancją i tak: żyjące w obrębie niskich wartości danego czynnika środowiskowego (oligostenobionty), średnich (mezostenobionty) i wysokich (polistenobionty).

Szczególny przypadek opisuje zasada Alleego.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Zasada tolerancji ekologicznej Shelforda" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy