Wytrzymałość na rozciąganie


Wytrzymałość na rozciąganie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wykres statycznego rozciągania próbki z materiału ciągliwego (plastycznego);   σ 2   {\displaystyle \ \sigma _{2}\ } - naprężenie rzeczywiste (z uwzględnieniem przewężenia próbki);   σ 1   {\displaystyle \ \sigma _{1}\ } - naprężenie umowne (siła rozciągająca odniesiona do pola przekroju początkowego   S 0 ) . {\displaystyle \ S_{0}).}

Wytrzymałość na rozciąganie to naprężenie odpowiadające największej sile rozciągającej F m {\displaystyle F_{m}} uzyskanej w czasie statycznej próby rozciągania, odniesionej do pierwotnego pola przekroju poprzecznego tej próbki[1]:

R m = F m S 0 {\displaystyle R_{m}={\frac {F_{m}}{S_{0}}}} ,

gdzie:

  • F m {\displaystyle F_{m}} – największa siła rozciągająca niepowodująca przewężenia próbki,
  • S 0 {\displaystyle S_{0}} – pole przekroju poprzecznego roboczej części przed obciążeniem próbki.

Na wykresie z próby rozciągania R m {\displaystyle R_{m}} reprezentowane jest przez maksimum krzywej.

Przypisy | edytuj kod

  1. Marek Blicharski: Wstęp do Inżynierii Materiałowej. Warszawa: WNT, 2003. ISBN 978-83-204-3499-6.
Na podstawie artykułu: "Wytrzymałość na rozciąganie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy