Wydłużenie płata


Wydłużenie płata w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Wydłużenie płata – miara smukłości płata i oznaczane jest wskaźnikiem λ {\displaystyle \lambda } . Oblicza się je dzieląc kwadrat rozpiętości przez powierzchnię nośną.

Płat o krańcowo małym wydłużeniu w samolocie Saab J35 Draken Płat o krańcowo dużym wydłużeniu w samolocie Rutan Voyager

λ = b 2 / S {\displaystyle \lambda =b^{2}/S}

gdzie: b – rozpiętość płata
S – powierzchnia nośna płata

Płaty o wysokim wydłużeniu posiadają niską cięciwę skrzydła i cechują się niskim oporem indukowanym – z tego względu chętnie są stosowane w szybownictwie. W samolotach duże wydłużenie płata przyczynia się do mniejszej prędkości lądowania, dobrego wznoszenia, wysokiego pułapu lotu – łatwo jest uzyskać cechy STOL. Przykładem takiej konstrukcji jest An-28 i polska modernizacja tej maszyny – PZL M28, samoloty francuskiej firmy Hurel Dubois, Lockheed U-2.

Płaty o niskim wydłużeniu są stosowane w samolotach osiagających duże prędkości (np. F-104).

Zdjęcia

Bibliografia

Na podstawie artykułu: "Wydłużenie płata" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy