Wyżyna Lessowa


Wyżyna Lessowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Mapa Wyżyny Lessowej

Wyżyna Lessowa (chiń. 黄土高原, pinyin Huángtǔ Gāoyuán) – wyżyna we wschodnich Chinach, w środkowym biegu rzeki Huang He, w zakolu której przechodzi w pustynną wyżynę Ordos. Największy na świecie obszar akumulacji lessu (ok. 430 tys. km²)[1]. Średnie wysokości między 1000 m n.p.m. a 2500 m n.p.m.

Wyżyna Lessowa w okolicach Datong w prowincji Shanxi

Wyżynę pokrywa gruba, sięgająca 300 m pokrywa lessu nawianego w plejstocenie z pustyni Gobi. Rozcięta jest głębokimi wąwozami rzeki Huang He i jej dopływów. Wznoszące się ponad pokrywę lessową stare pasma górskie przekraczają miejscami wysokość 3000 m. Dominują gleby brunatne i kasztanowe, rozwinięte na lessach[2]. Na wyżynie uprawia się pszenicę, proso, bawełnę i kukurydzę. Jest to także obszar bogaty w surowce mineralne, przede wszystkim węgiel kamienny (Zagłębie Datong), rudy miedzi i ropę naftową.

Na Wyżynie Lessowej las zachował się tylko sporadycznie – bądź w dolinach rzek, bądź rezerwatach[3]. Wyniszczenie lasów przyczyniło się do znacznego przyspieszenia erozji gleb i zwiększyło niebezpieczeństwo powodzi[4].

Dla Wyżyny Lessowej charakterystyczne są pospolite jaskinie mieszkalne, wydrążone w zboczach głębokich jarów i wąwozów lessowych[5]. Największe miasta na wyżynie to: Taiyuan, Datong i Pingliang.

Przypisy | edytuj kod

  1. Maryański i Halimarski 1980 ↓, s. 64.
  2. Maryański i Halimarski 1980 ↓, s. 78.
  3. Maryański i Halimarski 1980 ↓, s. 83.
  4. Maryański i Halimarski 1980 ↓, s. 85.
  5. Maryański i Halimarski 1980 ↓, s. 121.

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: Chiny. red. Hanna Krzysztofik. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980. ISBN 83-01-00952-7.
Na podstawie artykułu: "Wyżyna Lessowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy