Wojciech Zabłocki


Wojciech Zabłocki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Wojciech Mikołaj Zabłocki (ur. 6 grudnia 1930 w Warszawie) – polski architekt, szermierz (olimpijczyk), wychowanek węgierskiego szablisty Jánosa Keveya, znawca architektury sportowej, wykładowca w Instytucie Architektury Politechniki Łódzkiej i na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania w Warszawie. Mąż aktorki Aliny Janowskiej oraz ojciec Michała Zabłockiego, poety i reżysera.

Specjalista szabli, brał udział w czterech igrzyskach olimpijskich, na których zdobył trzy medale – dwa srebrne i brązowy. Zdobył dziewięć medali mistrzostw świata, a także pięć tytułów mistrza Polski. W 1953 został indywidualnym mistrzem świata juniorów. W czasie kilkunastoletniej kariery zawodniczej reprezentował kluby: MKS Katowice, Budowlani Kraków, Krakowski Klub Szermierzy i Marymont Warszawa.

Spis treści

Kariera sportowa | edytuj kod

Starty olimpijskie:

  • Helsinki 1952 – w drużynie zajął dzielone 5–8. miejsce, indywidualnie odpadł w ćwierćfinałowych walkach grupowych
  • Melbourne 1956 – w drużynie zdobył srebrny medal, indywidualnie zajął 6. miejsce
  • Rzym 1960 – w drużynie zdobył srebrny medal, indywidualnie zajął 5. miejsce
  • Tokio 1964 – w drużynie zdobył medal brązowy, nie startował indywidualnie

Starty w mistrzostwach świata:

  • 1953 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1954 – 2. miejsce (drużynowo)
  • 1955 – 4. miejsce (indywidualnie)
  • 1957 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1958 – 3. miejsce (drużynowo)
  • 1959 – 1. miejsce (drużynowo)
  • 1961 – 1. miejsce (drużynowo), 3. miejsce (indywidualnie)
  • 1962 – 1. miejsce (drużynowo)
  • 1963 – 1. miejsce (drużynowo)

Życie pozasportowe | edytuj kod

Niezależnie od kariery sportowej pracował zawodowo jako architekt. W 1954 ukończył studia na Wydziale Architektury Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1955 został członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich. W 1968 obronił doktorat, a w 1980 habilitował się. Zajmował się przede wszystkim budownictwem sportowym (niektóre jego projekty to m.in. sala gier Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w Warszawie, kompleks sportowy w Koninie, Centrum Sportowe w Zgorzelcu, ośrodek sportowy w Puławach, ośrodek sportowy w Aleppo), jest także wraz z rzeźbiarzem prof. Gustawem Zemłą współtwórcą m.in. Pomnika Powstańców Śląskich w Katowicach (1964–1967, 1968 nagroda resortowa).

Był wielokrotnie nagradzany zarówno za sukcesy sportowe, jak i prace architektoniczne. W 1995 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[1], a w 1998 – Krzyżem Komandorskim tego orderu[2]. 29 maja 2011 za wspaniałą karierę sportową, olbrzymią charyzmę w działaniu na rzecz sportowców i sportu oraz magiczne piękno zaklęte w Jego architekturze został uhonorowany Orderem Ecce Homo[3].

Pięciokrotnie otrzymał złoty Medal „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”, był laureatem szeregu architektonicznych nagród resortowych. W 1952 znalazł się na szóstym miejscu Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” na najlepszych sportowców Polski, w 1954 był w tej klasyfikacji dziesiąty, a w 1955 – siódmy.

Autor książek, m.in.:

  • Z workiem szermierczym po świecie (1962)
  • Podróże z szablą (1965)
  • Piórkiem i szablą (1982)
  • Architektura dla potrzeb czynnej rekreacji w aglomeracjach miejskich (1968)
  • Cięcia prawdziwą szablą (1989)
  • Polskie sztuki walki. Miecz oburęczny i szabla husarska (2001)
  • Walczę więc jestem (2006)
  • Architektura (2007)
  • Szable świata (2011)

W latach 1982–1985 wystawiał swoje prace malarskie i rysunkowe w Warszawie, Aleppo i Damaszku.

W 1987 brał udział w realizacji serialu dokumentalnego pt. Biała broń, jako konsultant i autor sekwencji pojedynków, w których brał udział razem ze swoim synem, Michałem.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[4].

Zobacz | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. M.P. z 1995 r. nr 15, poz. 175
  2. M.P. z 1999 r. nr 6, poz. 68
  3. Kawaler Orderu Wojciech Zabłocki. ecce-homo.pl. [dostęp 17 sierpnia 2011].
  4. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].

Bibliografia | edytuj kod

  • Mała encyklopedia sportu, Warszawa 1987 (tom II)
  • Zygmunt Głuszek, Polscy olimpijczycy 1924–1984, Warszawa 1988
  • Kto jest kim w Polsce. Edycja 3, Warszawa 1993
  • Kazimierz Marcinek, Eryk Lipiński, Plebiscyty od Kuchara do Maliny, Warszawa 1988
  • Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 302.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Wojciech Zabłocki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy