Witold Rużyłło


Witold Rużyłło w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Witold Rużyłło (ur. 3 marca 1939[1]) – polski lekarz, kardiolog, profesor nauk medycznych, pionier kardiologii inwazyjnej w Polsce.

Życiorys | edytuj kod

Syn profesora Edwarda Rużyłły, twórcy systemu kształcenia podyplomowego lekarzy[2], oraz docent Aliny Zawadzkiej-Rużyłło, specjalisty ginekologii operacyjnej[3]. Brat Jerzego Rużyłły[2]. Ukończył studia na Akademii Medycznej w Warszawie (1962). Staż w zakresie chorób wewnętrznych odbywał w szpitalu uniwersyteckim w Ottawie, tam też zdecydował się na wybór specjalizacji kardiologicznej[3]. Uzyskał w 1970 stopień naukowy doktora[1] i przez następny rok odbywał staż specjalizacyjny z zakresu kardiologii w Texas Heat Institute w Houston[3]. Habilitował się w 1991 na podstawie pracy zatytułowanej Ocena wyników przezskórnej komisurotomii mitralnej w nieoperowanym zwężeniu zastawki dwudzielnej i nawrocie zwężenia po leczeniu chirurgicznym. W 1995 otrzymał tytuł profesora nauk medycznych[4].

Specjalizował się w zakresie kardiologii, zajął się leczeniem choroby niedokrwiennej serca, a także wad wrodzonych i nabytych serca. Przeprowadzał pierwsze w Polsce zabiegi, tj. jak diagnostyczna koronarografia (1968), biopsja mięśnia sercowego (1975), angioplastyka tętnic wieńcowych (1981)[1], a także przezskórne wszczepienie zastawki płucnej (2008)[3].

Od 1963 do 1975 pracował Klinice Kardiologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego[3]. Później zawodowo związany z Instytutem Kardiologii im. Prymasa Tysiąclecia Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Aninie. W 2006 objął stanowisko dyrektora tej instytucji, zajmując je do 2015. Od 1981 do 2010 kierował Kliniką Choroby Wieńcowej. W 2004 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, od 2007 do 2011[1] oraz od 2015 w skład prezydium PAN[3]. W latach 1999–2001 był prezesem Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego[1]. W 2015 został dziekanem Wydziału Nauk Medycznych PAN. Autor około 600 publikacji naukowych w tym 10 podręczników (2017)[3].

W 1987 wyróżniony Orderem Uśmiechu[3]. W 2001, za wybitne zasługi dla rozwoju kardiologii, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2011 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii nauka)[6]. Honorowy redaktor naczelny pisma „Postępy w Kardiologii Interwencyjnej”. W 2017 wyróżniony doktoratem honoris causa Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego[3].

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • Witold Rużyłło, Franciszek Walczak, Elżbieta Katarzyna Włodarska: Nowoczesna strategia leczenia zaburzeń rytmu serca. Poznań: Termedia Wydawnictwo Medyczne, 2008. ISBN 978-83-89825-52-0.
  • Andrzej Januszewicz, Włodzimierz Januszewicz, Witold Rużyłło: Inhibitory konwertazy angiotensyny w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-039-6.
  • Andrzej Januszewicz, Witold Rużyłło, Marek Naruszewicz, Waldemar Banasiak: Postępowanie z chorym o dużym ryzyku sercowo-naczyniowym. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-010-8.
  • Maria Hoffman, Wanda Rydlewska-Sadowska, Witold Rużyłło: Wady serca. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1989. ISBN 83-200-1267-8.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Witold Rużyłło. pan.pl. [dostęp 2012-10-11].
  2. a b Magdalena Bajer: Rużyłłowie. forumakad.pl. [dostęp 2012-10-11].
  3. a b c d e f g h i Doktorat honoris causa WUM dla profesora Witolda Rużyłły. naukawpolsce.pap.pl, 2017-06-29. [dostęp 2017-06-29].
  4. Witold Rużyłło w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-10-09].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 listopada 2001 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2002 r. nr 8, poz. 147).
  6. Laureaci z poprzednich edycji. polishmarket.com.pl. [dostęp 2015-12-04].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Witold Rużyłło" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy