Ulica Jana Długosza w Warszawie


Na mapach: 52°14′26,1″N 20°58′08,1″E/52,240583 20,968917

Ulica Jana Długosza w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ulica Jana Długosza – jedna z ulic warszawskiego osiedla Młynów, biegnąca od ul. Młynarskiej do ślepego zaułka przy ul. Płockiej.

Historia | edytuj kod

Wytyczona przed rokiem 1930 ulica Długosza według planów miała początkowo biec od Karolkowej, przez teren Cmentarza ewangelicko-reformowanego, do czego nie doszło. Pierwszym obiektem przy ulicy były zabudowania działającej od roku 1930 fabryki hamulców kolejowych pod nr. 13.

Od roku 1935 prowadzono parcelację gruntów wzdłuż ulicy; do wybuchu wojny wzniesiono kilka utylitarnych trzypiętrowych kamienic. Wśród ich twórców odnajdujemy nazwiska znanych warszawskich budowniczych, takich jak Henryk Goldberg czy Bronisław Colonna-Czosnowski; do roku 1939 zabudowano nieparzystą pierzeję ulicy.

Wzniesione domy otrzymały wysokie numery, co wynikało z planu wytyczenia początkowego odcinka ulicy Długosza, od Karolkowej. Przedłużenie owo nigdy nie powstało, zaś zabudowa ulicy, dość utylitarna, w całości przetrwała okres okupacji.

19 lutego 1944 pod nr 29 odbyło się pierwsze posiedzenie warszawskiej Rady Narodowej, co upamiętnia odsłonięta 19 lutego 1959 tablica pamiątkowa[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 52. ISBN 83-01-06109-X.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ulica Jana Długosza w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy