Tadeusz Kudliński


Tadeusz Kudliński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Tadeusz Kudliński na portrecie Witkacego, 1932

Tadeusz Kudliński (ur. 10 listopada 1898 w Krakowie, zm. 8 października 1990 tamże) – polski krytyk teatralny i prozaik związany z Krakowem.

Życiorys | edytuj kod

W okresie przedwojennym od 1931 publikował na łamach „Gazety Literackiej”. W czasie okupacji hitlerowskiej aktywnie działał w organizacji podziemnej „Unia”, był aresztowany przez Gestapo. Po wojnie, w okresie stalinowskim, był represjonowany, a w latach 1949-1955 więziony za przekonania polityczne. Po roku 1955 publikował na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Zajmował się recenzjami spektakli teatralnych. Pozostawił bogate archiwa, dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Twórczość | edytuj kod

Wydał zbiór nowel o sporcie: Pierwsza miłość panny Elo (1928), powieść biograficzną na tle wojennym: Smak świata (1929). Ogłosił dwie powieści współczesne: Wuj Rafał i Spółka (w „Tęczy” 1931) i Wygnańcy Ewy (1932). Pisał także szkice teatralne: Vademecum teatromana, Rodowód teatromana i Pod teatralną szminką.

Artystycznie najdojrzalsze są jego nowele sportowe ze zbioru Pierwsza miłość panny Elo, natomiast w Wuju Rafale dobrze rozwinął zalety swej prozy narracyjnej, w Wygnańcach Ewy w pomysłowo ujętej konstrukcji synchronicznej (na wzór raczej Dos Passosa, niż Joyce'a) dał zajmujący obraz chaosu współczesnej rzeczywistości społecznej. Napisał też wspomnienia („Młodości mej stolica” 1984 Wyd Literackie Kraków Wrocław).


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Tadeusz Kudliński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy