Stylistyka


Stylistyka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stylistyka – dyscyplina z pogranicza nauki o literaturze i językoznawstwa, zajmująca się sposobami językowego ukształtowania wypowiedzi, analizująca tekst pod względem celowości, przydatności i stosowności użytych w nim środków językowych.

Stylistyka wykorzystuje na swoje potrzeby wszystkie działy nauki o języku: fonetykę, aby móc zbadać wartość brzmieniową tekstu; morfologię i słowotwórstwo, które mogą być pomocne np. przy rozpoznawaniu użytych przez autora form fleksyjnych lub neologizmów; składnię, gdyż budowa zdań także wpływa na stylistyczną wartość tekstu; semantykę, która pomaga ocenić zasadność użytego słownictwa. Nauka o stylu wykształciła także szeroki zakres własnych pojęć (środki stylistyczne, style, stylizacje), niezbędnych do badania tekstu.

Stylistyka dzieli się na:

  • językoznawczą (językową) – jej przedmiotem są wszelkie wypowiedzi językowe, wyodrębnia i bada istniejące w języku style funkcjonalne,
  • literaturoznawczą (literacką) – badającą i analizującą styl wypowiedzi literackich (styl autora, styl dzieła literackiego, styl gatunku literackiego, styl epoki, itp.),
  • normatywną – ustala normy stosowania poszczególnych stylów i właściwego wysławiania się,
  • kwantytatywną – bada za pomocą metod matematycznych teksty w różnych językach i na tej podstawie formułuje ogólnie obowiązujące prawa dotyczące stylu.

Bibliografia | edytuj kod

  • H.H. Kurkowska H.H., S.S. Skorupka S.S., Stylistyka polska: Zarys, Warszawa 1959 .
Na podstawie artykułu: "Stylistyka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy