Stefan Soboniewski


Stefan Soboniewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Soboniewski (ur. 7 grudnia 1906 w Kamyku, zm. 7 maja 1998 w Londynie) – polski prawnik, ostatni przed 1939 starosta kaliski, pułkownik broni pancernych[potrzebny przypis], działacz społeczny emigracji polskiej w Wielkiej Brytanii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po studiach prawniczych Soboniewski działał m.in. jako członek Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej[1], był pracownikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W roku 1937 został mianowany starostą kaliskim. Funkcję tę pełnił do 4 września 1939, kiedy w obliczu inwazji niemieckiej musiał wraz z gen. Alterem, dowódcą 25 Dywizji Piechoty. opuścić miasto. Z oblężonej Warszawy przedarł się wraz z wojewodą Bociańskim do Lublina, gdzie wówczas urzędowała część rządu polskiego, i dalej, w miarę postępującej klęski polskiej, do Kosowa, ostatniego przyczółka polskich władz przed ewakuacją do Rumunii. Tam wraz z wojewodą Bociańskim otrzymał zadanie rozkwaterowania szczątkowych już polskich ministerstw. 17 września 1939, po rozpoczęciu inwazji sowieckiej na Polskę, przekroczył wraz z rządem rzekę Czeremosz udając się na wygnanie do Rumunii[2].

Z Rumunii przedostał się już w 1939 do Francji i później do Anglii, gdzie przez cały czas wojny służył w PSZ. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, od 1948 członkiem jego Rady Głównej, w latach 1950-1953 sekretarzem generalnym, w latach 1953-1959 prezesem Zarządu Głównego światowego SPK, w latach 1960-1971 prezesem zarządu SPK w Wielkiej Brytanii i wiceprezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1971-1984 prezesem Zarządu Głównego Federacji Światowej SPK, w latach 1984-1993 przewodniczącym Rady Głównej Federacji Światowej SPK.

W 1962 przewodniczył obradom Ogólnego Zjazdu Polaków w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Rady Jedności Narodowej (1962-1972), w latach 1963-1964 Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego odpowiedzialnym za sprawy emigracji, w latach 1972-1976 współprzewodniczącym Komitetu Pomnika Katyńskiego. W latach 1978-1979 kierował jako p.o. przewodniczącego Główną Komisją Skarbu Narodowego[3], od 21 lutego 1986 członek GKSN[4]. Od 1992 był przewodniczącym Polskiej Fundacji Kulturalnej.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. F.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo...kom.Arkadiusza Adamczyka
  2. F.S. Składkowski, Nie ostatnie słowo...', str. 176
  3. Eugeniusz S. Kruszewski. Prawno-polityczne podstawy funkcjonowania władz Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w latach 1939-1990. „Przegląd Polsko-Polonijny”. 2, s. 64, 2011. ISSN 2083-3121
  4. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 lutego 1986 r. o powołaniu członków Głównej Komisji Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9, Nr 1 z 19 marca 1986. 
  5. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 96, Nr 6 z 15 grudnia 1989. 
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, Nr 5 z 31 grudnia 1973. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Soboniewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy