Spółgłoska boczna dziąsłowa


Spółgłoska boczna dziąsłowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoska boczna półotwarta dziąsłowa – rodzaj dźwięku spółgłoskowego. W systemie IPA i X-SAMPA oznaczana jest symbolem l.

Artykulacja | edytuj kod

Warianty | edytuj kod

Opisanej powyżej artykulacji może towarzyszyć dodatkowo:

  • wzniesienie środkowej części grzbietu języka w stronę podniebienia twardego, mówimy wtedy o spółgłosce zmiękczonej (spalatalizowanej): [lʲ].
  • wzniesienie tylnej części grzbietu języka w kierunku podniebienia tylnego, mówimy spółgłosce welaryzowanej: [lˠ].
  • przewężenie w gardle, mówimy spółgłosce faryngalizowanej spółgłosce: [lˤ].
  • zaokrąglenie warg, mówimy wtedy o labializowanej spółgłosce [lʷ].

Przykłady | edytuj kod

przed spółgłoskami i na końcu wyrazu występuje w standardowej angielszczyźnie spółgłoska półotwarta boczna dziąsłowa welaryzowana
Na podstawie artykułu: "Spółgłoska boczna dziąsłowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy