Rozgałęzienia typu dychotomicznego


Rozgałęzienia typu dychotomicznego w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Wroniec widlasty

Rozgałęzienia pędu typu dychotomicznego, widlaste – w przypadku pędów charakterystyczne są dla widłaków. Powstają w wyniku podziału pąka szczytowego dzięki czemu powstają dwa odgałęzienia. Rozgałęzienia dychotomiczne występują także w żyłkach liścia w obrębie paprotników i niektórych nagonasiennych (np. u miłorzęba dwuklapowego)[1].

U niektórych widłaków występują rozgałęzienia pseudomonopodialne. U roślin tych (np. u widłaka goździstego) po podziale dychotomicznym jedno z odgałęzień rośnie silniej i odsuwa na bok słabiej rosnące[2].

Podobne rozgałęzienia pseudodychotomiczne powstają w wyniku ustania wzrostu pąka szczytowego i wzrostu odgałęzień bocznych z naprzeciwległych pąków pachwinowych. Występują np. u jemioły pospolitej i lilaka pospolitego[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zygmunt Hejnowicz: Anatomia i histogeneza roślin naczyniowych. Organy wegetatywne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13825-4.
  2. a b Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski: Botanika Morfologia. Wyd. t. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 167-170. ISBN 83-01-10951-3.
Na podstawie artykułu: "Rozgałęzienia typu dychotomicznego" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy