Polsko-niemiecki traktat o dobrym sąsiedztwie


Polsko-niemiecki traktat o dobrym sąsiedztwie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Plakat w Berlinie

Traktat o dobrym sąsiedztwie (nazwa oficjalna: Traktat między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy z 17.06.1991 r., niem. Vertrag zwischen der Bundesrepublik Deutschland und der Republik Polen über gute Nachbarschaft und freundschaftliche Zusammenarbeit) – polsko-niemiecka umowa podpisana 17 czerwca 1991 w Bonn. Traktat podpisali: ze strony polskiej Jan Krzysztof Bielecki i Krzysztof Skubiszewski, ze strony niemieckiej Helmut Kohl i Hans-Dietrich Genscher. Stanowi on uzupełnienie polsko-niemieckiego traktatu granicznego z 14 listopada 1990, będącego jednym z warunków zjednoczenia Niemiec.

Obydwa układy zostały ratyfikowane przez parlamenty obydwu krajów w końcu 1991 i weszły w życie 16 stycznia 1992.

Negocjowany ponad rok traktat podkreślał:

  • znaczenie stosunków polsko-niemieckich dla jedności Europy,
  • uregulowanie kwestii niemieckiej mniejszości narodowej w Polsce oraz polskiej w Niemczech na zasadzie wzajemności,
  • konieczność intensyfikacji i rozbudowy wymiany kulturalnej,
  • zapewnienie współpracy młodzieży polskiej i niemieckiej (wraz z podpisaniem traktatu podpisano odrębną umowę założycielską organizacji międzynarodowej o nazwie Polsko-Niemiecka Współpraca Młodzieży (niem. Deutsch-Polnisches Jugendwerk).

Niemcy wyraziły w nim również zrozumienie dla polskich dążeń do integracji struktur Europy Zachodniej.

Zobacz też | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polsko-niemiecki traktat o dobrym sąsiedztwie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy