Pliocen


Pliocen w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pliocen (ang. Pliocene z gr. πλεῖον 'bardziej' i καινός 'nowy')

We wcześniejszych podziałach do pliocenu zaliczany był także gelas, obecnie stanowiący najmłodszy wiek/piętro plejstocenu.

Spis treści

Klimat i geologia | edytuj kod

Pliocen charakteryzował się dość surowym klimatem. Kontynenty zbliżają się do swego obecnego położenia. Klimat osusza się i oziębia. Duże obszary ulegają stepowieniu. Lądolód pokrywa Antarktydę, część Ameryki Południowej i częściowo kontynenty półkuli północnej. Morze Śródziemne, od dawna pozbawione połączenia z Atlantykiem, odzyskuje je: jego poziom się podnosi. Powstaje Przesmyk Panamski, do Ameryki Południowej napływają zwierzęta z Ameryki Północnej, wypierając częściowo faunę rodzimą.

Flora i fauna | edytuj kod

Anadara, pliocen

Ochłodzeniu klimatu towarzyszy jego osuszenie - powierzchnia lasów silnie zmniejsza się, duże połacie Ziemi pokrywają trawy. Rozprzestrzeniają się trawożerne kopytne. Stepy Eurazji przemierzają wielkie stada bydła, gazel, jeleni i antylop. Ameryka Północna jest zasiedlona przez bardzo licznych przedstawicieli jeleni, wielbłądów, koni, mastodontów i widłorogów. Rozwijają się hipopotamowate. Zwiększa się liczba gatunków mięsożernych. Pod koniec pliocenu drapieżnikiem szczytowym jest Smilodon - tygrys szablastozębny. W Ameryce Południowej żyją szczerbaki, w tym olbrzymie Megatherium, które - jak wiele innych rodzimych gatunków Ameryki Południowej - nie przetrwa postępującego ochłodzenia i inwazji gatunków z północy.

Ewolucja człowieka | edytuj kod

 Osobny artykuł: Antropogeneza.

W pliocenie w Afryce występowały człowiekowate z rodzajów Ardipithecus, a później Australopithecus, od których wywodzą się przodkowie rodzaju ludzkiego. Były one dwunożne.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pliocen" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy