Państwo Kościelne


Na mapach: 43°N 13°E/42,821111 12,602778

Państwo Kościelne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Państwo Kościelne

Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri, ojcowizna po świętym Piotrze) – państwo istniejące w okresie od 755 (lub 754 albo 756) do 1870 roku (zajęcie Rzymu po zjednoczeniu Włoch) i rządzone przez papieży jako świeckich monarchów. Państwo było siedzibą Stolicy Apostolskiej i znajdowało się na terenie obecnych środkowych Włoch.

Spis treści

Początki | edytuj kod

Zostało założone przez Pepina Krótkiego, króla Franków. Nadał on prawo do władania państwem papieżowi Stefanowi II. Państwo utworzono na terytoriach zdobytych podczas wojen z Longobardami.

Historia | edytuj kod

Wielokrotnie bywało podbijane, na przykład w 1527 roku (tak zwane sacco di Roma). W latach 1809–1815 stało się częścią Francji napoleońskiej. W okresie zjednoczenia Włoch w roku 1860 utraciło terytoria wokół Bolonii, Rawenny, Ankony i Ferrary.

Powszechnie uważa się, że pozostałością po Państwie Kościelnym jest Watykan, ale w sensie międzynarodowoprawnym są to dwa odrębne podmioty, które łączy jedynie osobowość międzynarodowoprawna Stolicy Apostolskiej, czyli – ogólnie rzecz biorąc – biskupa Rzymu.

Bibliografia | edytuj kod

  • The Oxford Illustrated History of Christianity. John MaManners (red.). Oxford, New York: 1990. ISBN 0-19-822928-3.

Zobacz też | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (państwo historyczne):
Na podstawie artykułu: "Państwo Kościelne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy