Om (jednostka)


Om (jednostka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Om (Ω) – jednostka rezystancji w układzie SI (jednostka pochodna układu SI). Nazwa om pochodzi od nazwiska niemieckiego fizyka Georga Ohma.

Definicja | edytuj kod

1 om to opór elektryczny istniejący pomiędzy dwoma punktami przewodu, gdy niezmienna różnica potencjałów jednego wolta (1 V) działająca między tymi dwoma punktami wywołuje w tym przewodzie prąd o natężeniu jednego ampera (1 A). Ponadto przewód ten nie jest źródłem siły elektromotorycznej[1], czyli[2]:

1 Ω = 1 V 1 A = 1 k g 1 m 2 1 s 3 1 A 2 {\displaystyle 1\Omega ={\frac {1\mathrm {V} }{1\mathrm {A} }}={\frac {1\mathrm {kg} \cdot 1\mathrm {m} ^{2}}{1\mathrm {s} ^{3}\cdot 1\mathrm {A} ^{2}}}} .

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Podstawy Elektrotechniki. W: Praca zbiorowa pod kierunkiem prof. dr inż. Bolesława Konarskiego: Poradnik inżyniera elektryka. Wyd. II. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1968, s. 232. (pol.)
  2. Załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz.U. z 2006 r. nr 225, poz. 1638)
Na podstawie artykułu: "Om (jednostka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy