Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej


Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej (ang. International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants – ICN, dawniej International Code of Botanical Nomenclature – ICBN) – zespół zasad i zaleceń dotyczących tworzenia nazw naukowych (systematycznych) roślin stosowanych w botanice, stanowiących nomenklaturę botaniczną.

Kodeks może być zmieniony jedynie przez Międzynarodowy Kongres Botaniczny i International Association for Plant Taxonomy. Od roku 2017 obowiązuje tzw. Kodeks z Shenzhen (ang. Shenzhen Code), zmienił on obowiązujący w latach 2012–2016 Kodeks z Melbourne (ang. Melbourne Code), którego poprzednikami był Kodeks wiedeński (ang. Vienna Code, 2005–2011), Kodeks z St. Louis (St. Louis Code), ki KOdeks z Tokio (Tokio Code, 1994).

Kodeks z Melbourne, przyjęty podczas XVIII Międzynarodowego Kongresu Botanicznego w lipcu 2011 roku i obowiązujący od 1 stycznia 2012 roku, wprowadził istotne zmiany w stosunku do poprzednich wydań: obejmują one zniesienie obowiązku ukazania się w formie drukowanej pracy opisującej nowy gatunek oraz konieczności przedstawienia diagnozy nowego gatunku w języku łacińskim (te zmiany weszły w życie jeszcze w 2011 roku, niektóre zacznęły obowiązywać w 2013 roku)[1].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Sandra Knapp, John McNeill, Nicholas J. Turland. Changes to publication requirements made at the XVIII International Botanical Congress in Melbourne – what does e-publication mean for you?. „PhytoKeys”. 6, s. 5–11, 2011. DOI: 10.3897/phytokeys.6.1960 (ang.). 

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Botanicznej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy