Manuel Martínez (lekkoatleta)


Manuel Martínez (lekkoatleta) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Manuel Martínez Gutiérrez (ur. 7 grudnia 1974 w León) – hiszpański lekkoatleta, który specjalizował się w pchnięciu kulą.

W latach 1996 – 2008 czterokrotnie startował w igrzyskach olimpijskich. Medalista halowych mistrzostw globu oraz halowego czempionatu Starego Kontynentu. Przez prawie 20 lat należał do czołowych kulomiotów na świecie startując w mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy. 31 razy w karierze stawał na najwyższym podium mistrzostw Hiszpanii oraz reprezentował swój kraj w szeregu międzynarodowych zawodów drużynowych oraz w meczach międzypaństwowych.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Międzynarodowe sukcesy zaczął odnosić już jako junior zdobywając w tej kategorii wiekowej srebro mistrzostw globu juniorów w 1992[1] oraz złoty medal czempionatu juniorów Starego Kontynentu w 1993[2]. W 1992 i 1994 zdobywał srebrne krążki mistrzostw ibero-amerykańskich[3]. Po wygraniu zawodów młodzieżowego pucharu Europy w Ostrawie (1994)[4] odpadł w eliminacjach na mistrzostwach Europy. Zajmował czwarte lokaty podczas halowych mistrzostw Europy w 1994 oraz halowego czempionatu świata rok później. Zimą 1996 był siódmy na mistrzostwach Europy w hali, a latem nie udało mu się awansować do finału podczas swojego debiutu na igrzyskach olimpijskich. W 1997 był siódmy podczas halowych mistrzostw świata, a w 1998 był szósty w hali oraz siódmy na stadionie podczas mistrzostw Europy. W tym samym sezonie odniósł pierwszy w karierze tryumf na czempionacie ibero-amerykańskim[3]. Tuż za podium – na czwartym miejscu – zakończył start w Maebashi podczas halowych mistrzostw świata (1999). Na początku sezonu 2000 zdobył w Gandawie pierwszy w seniorskiej karierze medal na dużej imprezie zostając halowym wicemistrzem Europy. W kolejnych miesiącach został ponownie mistrzem ibero-amerykańskim[3], a podczas igrzysk olimpijskich w Sydney zajął szóste miejsce. W roku 2001 zdobył brąz halowego czempionatu globu, zwyciężył w igrzyskach śródziemnomorskich i uniwersjadzie oraz był czwarty na najważniejszej imprezie sezonu czyli mistrzostwach świata rozegranych w Kanadzie. Także w 2001 od 3 marca do 21 lipca miał imponującą serię 16 zwycięstw z rzędu. Po zdobyciu zimą 2002 halowego mistrzostwa Starego Kontynentu latem podczas mistrzostw Europy w Monachium zajął piątą lokatę. Podczas rozegranych w marcu 2003 w Birmingham halowych mistrzostw globu zdobył złoty medal. Latem – na Stade de France w Paryżu – nie powtórzył sukcesu z marca odpadając w eliminacjach mistrzostw świata. W 2004 był piąty na halowym czempionacie świata, wygrał mistrzostwa ibero-amerykańskie oraz uplasował się tuż za podium – na czwartym miejscu – rozegranego w historycznej Olimpii konkursu kulomiotów na igrzyskach olimpijskich. Podczas halowych mistrzostw Europy w 2005 zdobył brązowy medal, a latem zajął drugie miejsce w igrzysk śródziemnomorskich. Na koniec sezonu nie awansował do finału mistrzostw globu. W 2006 był szósty na halowych mistrzostwach świata w Moskwie, a latem był dziewiąty podczas czempionatu Starego Kontynentu. Bez powodzenia startował w dwóch ważnych imprezach sezonu 2007 – na halowych mistrzostwach Europy zajął odległe miejsce w kwalifikacjach, a podczas mistrzostw świata nie oddał żadnej ważnej próby w eliminacjach. W 2008 nie awansował do finału rozegranych w Walencji halowych mistrzostw świata oraz pekińskich igrzyskach olimpijskich. W sezonie 2009 był szósty podczas halowych mistrzostw Europy, a latem najpierw wygrał igrzyska śródziemnomorskie, a następnie na eliminacjach zakończył udział w mistrzostwach świata. Nie udało mu się wywalczyć awansu do finału czempionatu Starego Kontynentu w 2010[5] oraz halowych mistrzostw Europy w kolejnym sezonie[6]. W kwietniu 2011 ogłosił zakończenie kariery sportowej[7][8].

Poza sportem jest artystą i aktorem[8], w 2011 wystąpił w filmie Capitán Trueno y el santo grial, El[9].

Rekordy życiowe: stadion – 21,47 (10 lipca 2002, Salamanka); hala – 21,26 (2 marca 2002, Wiedeń). Rezultaty kulomiota są aktualnymi rekordami Hiszpanii[10], Martínez ustanawiał także juniorskie rekordy swojego kraju.

Osiągnięcia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. World Junior Championships 1992 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  2. European Junior Championships 1993 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  3. a b c Ibero American Championships, gbrathletics [dostęp 2011-04-30]  (ang.).
  4. European Under 23 Cup, gbrathletics [dostęp 2011-04-30]  (ang.).
  5. 2010 European Athletics Championships – Men's Shot Put, sportsresult.com [dostęp 2011-04-30]  (ang.).
  6. 2011 European Indoor Championships – Shot Put Men [dostęp 2011-04-30]  (ang.).
  7. Manolo Martínez anunciará su retirada, MARCA.com [dostęp 2011-04-30]  (hiszp.).
  8. a b Spain’s former world and European indoor champion Martinez announces his retirement, European Athletics [dostęp 2011-04-30] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-26]  (ang.).
  9. Manuel Martínez, imdb.com [dostęp 2011-04-30]  (ang.).
  10. Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Manuel Martínez (lekkoatleta)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy