Ludwika Woźnicka


Ludwika Woźnicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Ludwiki Woźnickiej na Cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie

Ludwika Woźnicka (ur. 23 listopada 1924 w Warszawie, zm. 6 maja 1983 tamże) – polska pisarka pochodzenia żydowskiego, autorka książek dla dzieci i tłumaczka literatury anglosaskiej, bliźniacza siostra Zofii Woźnickiej.

Urodziła się jako Ludwika Wicher, córka Henryka Wichra (Nojfelda) i Marii Feilchenfeld. Podczas II wojny światowej była wraz z siostrą ukrywana przez dr Felicję Felhorską. Następnie została wywieziona na roboty do Niemiec.

Do Polski wróciła w lipcu 1946 roku. W 1952 roku ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, tam zaprzyjaźniła się z Jadwigą z Jasiewiczów Kaczyńską.

Twórczość literacką rozpoczęła w 1946 roku, zaś debiutowała w 1951 roku. W 1961 roku napisała scenariusz do filmu Ludzie z pociągu.

Zmarła w Warszawie śmiercią samobójczą (trzy lata później samobójstwo popełniła jej siostra bliźniaczka Zofia).

Wybrana twórczość | edytuj kod

  • 1961: Czarka
  • 1965: Wakacje z Czarką
  • 1966: Irka, Czarka i Niezdara
  • 1968: Jagoda w mieście
  • 1970: Szymek ze wsi Kryształowej
  • 1970: Z Czarką w cyrku
  • 1972: Wdowa i lokator
  • 1976: Z Czarką w rejs
  • 1980: Najdziwniejsze i osobliwe zdarzenia, czyli Pitaval fantastyczny
  • 1980: Jagoda dojrzewa
  • 1982: Zawroty głowy na statku
  • 1983: Tajemnicza planeta i doniczka z pelargonią
  • 1984: Lot srebrnej kuli

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ludwika Woźnicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy