Kwas diazotowy(I)


Kwas diazotowy(I) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kwas diazotowy(I) (kwas podazotawy[a]), H
2N
2O
2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenowych kwasów azotu, zawierający dwa atomy azotu na stopniu utlenienia I. Jest kwasem słabym i nietrwałym, ma budowę dimeryczną, HON=NOH.

Otrzymać go można w reakcji diazotanu(I) srebra z eterowym roztworem HCl w warunkach ściśle bezwodnych, w atmosferze gazu obojętnego[2]. Tworzy bezbarwne kryształy krystalizujące z eteru, które łatwo ulegają rozkładowi, a ogrzane wybuchają. Wybuch może nastąpić też bez widocznej przyczyny. W obecności stałego KOH ulega samozapłonowi[2]. W roztworze wodnym powoli rozkłada się z wydzieleniem podtlenku azotu.

Kwas diazotowy(I) tworzy sole: wodorodiazotany(I) zawierające anion [HON=NO]−
oraz diazotany(I) z anionem [ON=NO]2−
. Diestry kwasu diazotowego(I), RON=NOR, są nietrwałe i rozkładają się do azotu i wolnych rodników[4].

Izomerem kwasu diazotowego(I) jest nitroamid, H
2N−NO
2.

Uwagi | edytuj kod

  1. Nazwa zgodna z zaleceniami nomenklaturowymi American Chemical Society[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kwas diazotowy(I) (CID: 61744) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). T. 1. New York, London: Academic Press, 1963, s. 492–493.
  3. Naming and Indexing of Chemical Substances for Chemical Abstracts. 2007 Edition. American Chemical Society, 2008, s. 100.
  4. Henry A. Bent. Structural chemistry of donor-acceptor interactions. „Chemical Reviews”. 68 (5), s. 587–648, 1968. DOI: 10.1021/cr60255a003

Bibliografia | edytuj kod

  • Egon Wiberg, Arnold Frederick Holleman: Inorganic Chemistry. Elsevier, 2001. ISBN 0-12-352651-5.
Na podstawie artykułu: "Kwas diazotowy(I)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy