Konduktancja


Konduktancja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konduktancja, przewodność elektryczna – miara podatności elementu na przepływ prądu elektrycznego, odwrotność rezystancji.

Jednostką konduktancji w układzie SI jest simens (S).

Dla znanych wymiarów geometrycznych przewodnika i konduktywności materiału (miary podatności materiału na przepływ prądu), z jakiego został wykonany, jego konduktancję określa wzór:

G = σ S l {\displaystyle G=\sigma {\frac {S}{l}}}

gdzie:

  • l – długość przewodnika
  • S – pole przekroju poprzecznego elementu
  • σ – konduktywność (przewodność elektryczna właściwa) materiału.

Powyższy wzór określony jest tylko dla układów makroskopowych. W przypadku układów mezoskopowych wielkość ta wyraża się inaczej. Dla idealnego drutu kwantowego wyraża się ona wzorem:

G = 2 e 2 h N {\displaystyle G={\frac {2e^{2}}{h}}N}

gdzie:

  • e – ładunek elementarny
  • hstała Plancka
  • N – liczba otwartych kanałów.

W tym przypadku nie ma zależności wprost od geometrii układu, jedynie od liczby otwartych kanałów przewodności. Liczba ta z kolei zależy skokowo od rozmiarów poprzecznych przewodnika. Teorię opisującą to zjawisko podał Rolf Landauer (w roku 1957).

Zobacz też | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Konduktancja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy