Komórka Wignera-Seitza


Komórka Wignera-Seitza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Komórka Wignera-Seitza – teoretyczna konstrukcja przestrzenna, opisująca fragment sieci krystalicznej, której środek stanowi dowolny węzeł sieci (W), a jej zasięg definiowany jest w ten sposób, że każdy zawarty w niej punkt, bliższy jest węzłowi W stanowiącemu jej środek, niż dowolnemu innemu węzłowi sieci krystalicznej[1][2].

Komórka Wignera-Seitza jest wyjściowym elementem opisu licznych zagadnień z zakresu mechaniki, elektryczności, krystalografii i metalurgii, a jej nazwa wywodzi się od nazwisk Eugena Paula Wignera i Fredericka Seitza.

Konstrukcja komórki Wignera-Seitza

Przypisy | edytuj kod

  1. Wignera–Seitza komórka (pol.). encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2014-04-19].
  2. Zakład Spektroskopii Fazy Skondensowanej: Wykład II. Sieć krystaliczna. Podstawowe definicje (pol.). W: Materiały dydaktyczne Instytutu Fizyki Doświadczalnej (Uniwersytet Gdański) [on-line]. zsfs.ug.edu.pl. [dostęp 2014-04-19].
Na podstawie artykułu: "Komórka Wignera-Seitza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy