Końcówka fleksyjna


Końcówka fleksyjna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Końcówka fleksyjnamorfem końcowy wyrazu w językach fleksyjnych, podlegający wymianie w drodze koniugacji lub deklinacji. Określa funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu[1]. Końcówka fleksyjna, w odróżnieniu od luźnych sufiksów w językach aglutynacyjnych, bardzo często określa kilka kategorii gramatycznych jednocześnie. Przykładowo końcówka w wyrazie idę wyraża pierwszą osobę, liczbę pojedynczą i czas teraźniejszy Ścisłe rozróżnienie morfemów gramatycznych (w tym końcówek fleksyjnych) i słowotwórczych nie zawsze jest możliwe[2].

Spis treści

Końcówka w rzeczowniku | edytuj kod

Aby uzyskać końcówkę i temat najprościej jest odmienić rzeczownik przez przypadki, np.

  • M. instrukcj|a
  • D. instrukcji|0[a]
  • C. instrukcji|0[a]
  • B. instrukcj|ę
  • N. (z) instrukcj|ą
  • Ms. (o) instrukcji|0[a]
  • W. instrukcj|o

Końcówka jest zmieniającą się częścią wyrazu (oddzieloną znakiem "|"). Wyjątkiem są oboczności tematyczne.

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. a b c Końcówka zerowa (0), ponieważ litery "i" nie można oddzielić od tematu.

Przypisy | edytuj kod

  1. RenataR. Grzegorczykowa RenataR., Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1999, s. 76 .
  2. AlicjaA. Nagórko AlicjaA., Zarys gramatyki polskiej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007, s. 71, ISBN 978-83-01-15390-8 .
Na podstawie artykułu: "Końcówka fleksyjna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy