Jeżyna pachnąca


Jeżyna pachnąca w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jeżyna pachnąca (Rubus odoratus L.) – gatunek krzewu z rodziny różowatych występujący we wschodniej części Ameryki Północnej[2]. Gdzie indziej w uprawie, także w Polsce.

Łodyga

Morfologia | edytuj kod

Dorasta do 3 metrów wysokości. Ma pędy bezkolcowe o łuszczącej się korze[3]. Liście pojedyncze, pięcioklapowe, opadające na zimę. Kwiaty duże, do 5 cm średnicy, pachnące, zebrane w szczytowe baldachogrona[4]. Owoce czerwone, bez smaku[3].

Zastosowanie | edytuj kod

Jest sadzona jako krzew ozdobny. Całkowicie mrozoodporna, może być uprawiana w strefach 2-8[3]. Preferuje przepuszczalne i średnio żyzne gleby oraz słoneczne stanowiska. Rozmnaża się przez podział korzeni, nasiona, sadzonki lub odrosty.

Przypisy | edytuj kod

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-23].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  3. a b c Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
  4. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
Na podstawie artykułu: "Jeżyna pachnąca" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy