Jāzeps Rancāns


Jāzeps Rancāns w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jāzeps Rancāns (ur. 25 października 1886 w Nautreni w Łatgalii, zm. 2 grudnia 1969 w Grand Rapids, Michigan) – łotewski biskup katolicki, polityk, działacz emigracyjny społeczności łotewskiej w Sztokholmie.

W 1905 roku ukończył gimnazjum w Kronsztadzie, po czym studiował na seminarium duchownym w Petersburgu. W 1912 roku był już absolwentem Akademii Duchownej.

W 1911 roku wyświęcony na księdza katolickiego, był kapelanem katolickim w armii rosyjskiej. Uczył języka łotewskiego w Seminarium Duchownym w Petersburgu.

Podczas I wojny światowej służył jako kapelan katolicki w armii rosyjskiej. W 1917 roku wziął udział w zjeździe w Rzeżycy, który opowiedział się za zjednoczeniem wszystkich ziem łotewskich.

W latach 1918-20 był członkiem Łotewskiej Rady Narodowej, później posłował do kolejnych Sejmów (I, II, III i IV kadencji, 1922-34), był wicemarszałkiem izby.

Sprawował funkcję przedstawiciela dyplomatycznego Łotwy przy Watykanie (1919-25), w tym czasie zawarto konkordat.

Od 1923 biskup pomocniczy Rygi (w tym samym roku również mianowany tytularnym biskupem Marcopolis).

W czasie II wojny światowej zaangażował się w działalność Centralnej Rady Łotewskiej, która próbowała dokonać wskrzeszenia niepodległego państwa łotewskiego.

Po 1945 roku na emigracji. W latach 1945-69 pełnił urząd premiera Łotwy (z kompetencjami prezydenta).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jāzeps Rancāns" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy