Gleby poligonalne


Gleby poligonalne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Gleby poligonalne na Ziemi Wielokąty w marsjańskim regolicie, zaobserwowane przez lądownik Phoenix

Gleby poligonalnegleby powstające w warunkach klimatu zimnego, przy rocznych sumach opadów w granicach 150-300 mm. Mają kształt wielokątów o średnicy kilku metrów, które przylegają do siebie na zasadzie plastrów miodu. Partie zewnętrzne wieloboków zawierają grubszą frakcję osadu. Geneza gleb poligonalnych, wiązana jest ze zmianą objętości przez zamarzający grunt. Z partii wybrzuszonych cięższe ziarna zsuwają się na zewnątrz. Na obrzeżach takich terenów występują mchy, porosty i nieliczne trawy, z których szczątków powstaje płytki poziom próchnicy. Gleby te występują na terenach arktycznych i górskich, natomiast w Polsce można je spotkać w Tatrach i Sudetach.

Wielokąty związane z wieczną zmarzliną zaobserwowano także w marsjańskim regolicie, w północnym podbiegunowym obszarze Vastitas Borealis[1] oraz w wysokich szerokościach południowych[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Analysis Begins On Deepest Soil Sample. W: Phoenix Mars Mission [on-line]. University of Arizona, 2008-09-01. [dostęp 2015-08-04].
  2. Southern Hemisphere Polygonal Patterned Ground. W: Mars Global Surveyor Mars Orbiter Camera [on-line]. Malin Space Science Systems, 2002-05-29. [dostęp 2015-08-04].
Na podstawie artykułu: "Gleby poligonalne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy