Gleby żółtobrunatne


Gleby żółtobrunatne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gleby żółtobrunatne – gleby pośrednie pomiędzy glebami żółtymi, brunatnymi a brązowymi; występują w Chinach i Nowej Zelandii.

Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Gleby żółtobrunatne są typowymi glebami pośrednimi. Przejawiają cechy gleb żółtych, brunatnych i brązowych wymieszanych ze sobą[1].

Gleby te są kwaśne (pH 4,8-5,0), stosunkowo ciężkie, silnie nienasycone. Zawartość humusu wynosi około 7%. Skała macierzysta znajduje się zazwyczaj na głębokości 80-90 cm. Miejscami jednak zwietrzelina może mieć aż do 140 cm[2].

Występowanie | edytuj kod

Gleby żółtobrunatne występują we wschodnich Chinach[1] oraz w Tybecie[3], między glebami rzecznymi żółtymi a glebami typowymi dla tego regionu, czyli brązowymi[1]. Można je również spotkać w Nowej Zelandii zarówno na wyspie północnej, jak i południowej, jednakże w przeciwieństwie do Chin tam gleby żółtobrunatne stykają się jeszcze z glebami brunatnymi[2].

Roślinność | edytuj kod

Naturalna | edytuj kod

W środowisku naturalnym gleby są porośnięte lasami[2].

Przydatność rolnicza | edytuj kod

Gleby żółtobrunatne są dość trudne do uprawy. Uprawiane są jednak szczególnie w Chinach, jeśli występuje odpowiedni klimat[1]. W Nowej Zelandii gleby żółtobrunatne porastają lasy ze względu na to, że są tam znacznie lepsze ziemie[4] i nie ma konieczności uprawiania tych gleb[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d M. A. Głazowska: Gleby kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1981, s. 202. ISBN 83-01-02198-5.
  2. a b c d M. A. Głazowska: Gleby kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1981, s. 414. ISBN 83-01-02198-5.
  3. M. A. Głazowska: Gleby kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1981, s. 270. ISBN 83-01-02198-5.
  4. M. A. Głazowska: Gleby kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1981, s. 415. ISBN 83-01-02198-5.
Na podstawie artykułu: "Gleby żółtobrunatne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy