Georgy Catoire


Georgy Catoire w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Georgy Catoire (ros. Гео́ргий Льво́вич Катуа́р[1] Gieorgij Lwowicz Katuar; ur. 15 kwietnia?/27 kwietnia 1861 w Moskwie, zm. 21 maja 1926 tamże[2]) – rosyjski kompozytor i teoretyk muzyczny pochodzenia francuskiego.

Życiorys | edytuj kod

Uczył się gry na fortepianie w Konserwatorium Moskiewskim u Karla Klindwortha[3]. W 1884 roku ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Moskiewskim, następnie wyjechał do Berlina, gdzie w latach 1885–1887 kontynuował naukę u Klindwortha[2][3]. Po powrocie do Moskwy studiował u Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, Siergieja Taniejewa, Antona Areńskiego i Anatolija Ladowa[2]. Od 1916 roku do śmierci wykładał kompozycję w Konserwatorium Moskiewskim[2]. Do jego uczniów należeli Aleksander Abramski, Dmitrij Kabalewski i Władimir Fere[3].

Twórczość | edytuj kod

W okresie studiów w Berlinie był wielbicielem Wagnera, później uległ wpływom Czajkowskiego i kompozytorów francuskich (Franck, Debussy)[2]. Uważany jest za jednego z pionierów radzieckiej teorii muzyki, w swojej pracy zajmował się problemem późnoromantycznej harmoniki i tonalności, rytmu i form złożonych[2]. Jest autorem rozpraw Tieorieticzeskij kurs garmonii (1924–1925) oraz Muzykalnaja forma (wydane pośmiertnie 1934–1936)[2][3].

Skomponował m.in. kantatę Rusałka (1888), symfonię c-moll (1889), koncert fortepianowy (1909) i dwie sonaty skrzypcowe (1900, 1906)[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Катуар Георгий Львович (ros.). rulex.ru. [dostęp 2018-03-29].
  2. a b c d e f g Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 2. Część biograficzna cd. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1984, s. 51. ISBN 83-224-0223-6.
  3. a b c d e The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 145. ISBN 0-674-37299-9.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Georgy Catoire" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy