Główna Biblioteka Komunikacyjna w Warszawie


Na mapach: 52°13′28,978″N 21°00′15,080″E/52,224716 21,004189

Główna Biblioteka Komunikacyjna w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Główna Biblioteka Komunikacyjna – instytucja biblioteczna podległa Ministerstwu Infrastruktury i Budownictwa utworzona decyzją Ministerstwa Kolei Żelaznych w 1919 jako ośrodek gromadzący literaturę i akty prawne z zakresu komunikacji (transport, łączność).

Biblioteka mieści się w gmachu ministerstwa przy ul. Tytusa Chałubińskiego 4/6. Działa na rzecz ministerstwa i jednocześnie jako publiczna biblioteka naukowa stanowi ogniwo krajowej sieci bibliotecznej i informacyjnej.

Spis treści

Historia | edytuj kod

W listopadzie 1919 Ministerstwo Kolei Żelaznych podjęło decyzję o utworzeniu w Warszawie biblioteki naukowej dla tego resortu, gromadzącej od tego momentu krajową i zagraniczną literaturę z zakresu prawnej, ekonomicznej i technicznej problematyki kolejnictwa[potrzebny przypis].

Zbiory do organizowanej biblioteki pochodziły z częściowo zachowanych księgozbiorów byłego Zarządu Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, byłego Zarządu Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej oraz istniejącej w czasie I wojny światowej niemieckiej Dyrekcji Kolejowej w Warszawie. Były to materiały w językach polskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim. Do biblioteki zaczęły napływać również archiwalia. Leopold Kronenberg przekazał jej ponad 80 tomów protokółów z posiedzeń rad zarządzających drogami żelaznymi Warszawsko-Wiedeńską, Nadwiślańską i Terespolską. W bibliotece znalazły się plany, mapy i rysunki o dużej wartości historycznej, m.in. projekty regulacji rzek z okresu Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego[potrzebny przypis].

W 1932, z chwilą powstania Ministerstwa Komunikacji, które przejęło również funkcje dotychczasowego Ministerstwa Kolei Żelaznych, zadania i profil biblioteki uległy zasadniczej zmianie. Biblioteka stała się centralnym ośrodkiem gromadzenia i upowszechniania piśmiennictwa fachowego, obejmującego wszystkie działy komunikacji kolejowej, drogowej, wodnej i lotnictwa cywilnego. W 1935 biblioteka rozpoczęła opracowywanie i wydawanie "Komunikatów", zawierających przegląd ważniejszych artykułów publikowanych w czasopismach zagranicznych. Data ta uznawana jest za datę początku służby informacji naukowej w resorcie transportu[potrzebny przypis]. Co miesiąc biblioteka publikowała "Wykaz ważniejszych przybytków" i raz w roku "Wykaz czasopism otrzymywanych przez prenumeratę, wymianę i dary". Działalność biblioteki przerwała wojna.

W czerwcu 1945 biblioteka wznowiła działalność[potrzebny przypis]. W 1950 zostaje utworzona w jednostkach resortu komunikacji sieć bibliotek fachowych, która w 1961 zostaje przekształcona w sieć ośrodków informacji technicznej i ekonomicznej. Sieć stanowiły Resortowy Ośrodek Informacji Technicznej i Ekonomicznej Komunikacji, obejmujący Główną Bibliotekę Komunikacyjną, branżowe ośrodki informacji zlokalizowane w resortowych instytutach naukowo-badawczych, ośrodki okręgowe i zakładowe w przedsiębiorstwach.

W 1968 Główna Biblioteka Komunikacyjna uzyskała status biblioteki naukowej.

Udostępnianie zbiorów | edytuj kod

Udostępnianie zbiorów odbywa się w czytelni jak i wypożyczalni z której mogą korzystać pracownicy resortu jak i instytucje.

Informatorium | edytuj kod

Czytelnicy mają możliwość skorzystania również z informatorium na które składa się:

  • informacja biblioteczna
  • informacja bibliograficzna bieżąca i retrospektywna
  • udostępnianie na miejscu bazy danych KOM
  • wykonywanie zestawień bibliograficznych i dokumentacyjnych na zamówienie.

Dział udziela informacji katalogowych, bibliograficznych i faktograficznych na podstawie katalogów głównych księgozbioru własnego Biblioteki, kartotek oraz dostępnych na miejscu baz danych. Informacje udzielane są bezpośrednio, telefonicznie i pisemnie.

Regulamin wypożyczalni | edytuj kod

  • Jednorazowo można wypożyczyć trzy książki na okres miesiąca.
  • Czasopisma udostępniane są wyłącznie w czytelni.
  • Wydawnictwa do 1945 nie są wypożyczane - udostępniane są wyłącznie na miejscu w czytelni.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Główna Biblioteka Komunikacyjna w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy