Fitomelioracja


Fitomelioracja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Fitomelioracja (gr. phytón - roślina + łac. melioratio ~ naprawa, ulepszenie) - melioracja biologiczna, poprawianie produktywności gleb i możliwości wykorzystania gruntów przez zakładanie upraw odpowiednio dobranych gatunków roślin.

Rośliny drzewiaste liśćmi i gałązkami opadającymi na ściółkę wzbogacają glebę w próchnicę, systemem korzeniowym przebijają zwięzłe warstwy gleby, umożliwiając ruch wody i przewietrzanie gleby, poprawiają też mikroklimat.

Rośliny motylkowe (łubin trwały, żarnowiec, lucerna, koniczyna i inne) wzbogacają glebę w związki azotowe. Trawy, tworząc gęstą darń, utrwalają gleby ruchome.

Dzięki fitomelioracji można utrwalać skarpy, nasypy, brzegi wód, uproduktywniać grunty poddane uprzednio rekultywacji, poprawiać gleby wyjałowione przez monokulturę lub w inny sposób zdegradowane. W odróżnieniu od melioracji wodnej fitomelioracja ma na środowisko wpływ jednoznacznie pozytywny.

Rodzaje zabiegów na polach ornych:

  • zadarnienia (małoobszarowe użytki zielone)
  • zadrzewienia (rzędowe, kępowe, pasmowe)
  • zalesienia (zmiana użytkowania na leśne)
Na podstawie artykułu: "Fitomelioracja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy