Davey Johnson


Davey Johnson w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

David Allen Johnson (ur. 30 stycznia 1943) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego, menadżer klubów MLB.

Spis treści

Kariera zawodnicza | edytuj kod

Johnson studiował na Texas A&M University, gdzie w 1962 grał na pozycji łącznika w drużynie uniwersyteckiej Texas A&M Aggies[1]. Po roku gry w NCAA, w czerwcu 1962 podpisał kontrakt jako wolny agent z Baltimore Orioles i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Rochester Red Wings, reprezentującym poziom Triple-A[2][3]. W MLB zadebiutował 13 kwietnia 1965 w meczu przeciwko Chicago White Sox[2]. W 1966 zagrał we wszystkich meczach World Series, w których Orioles pokonali Los Angeles Dodgers 4–0[4].

W 1967 po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd, zaś rok później po raz pierwszy zdobył Złotą Rękawicę[2]. W sezonie 1970 zdobył drugi tytuł mistrzowski World Series, w których uzyskał średnią 0,313[5]. W listopadzie 1972 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Atlanta Braves[2]. W kwietniu 1975 po jednym podejściu do odbicia w meczu z Houston Astros, podpisał kontrakt z Yomiuri Giants z Central League[6]. W ciągu dwóch lat występów w Japonii zaliczył 199 występów, średnią 0,241 i zdobył 39 home runów[7].

W lutym 1977 został zawodnikiem Philadelphia Phillies, zaś w sierpniu 1978 Chicago Cubs, w którym zakończył karierę zawodniczą. Po raz ostatni zagrał 30 września 1978 w meczu przeciwko New York Mets[2].

Kariera menedżerska | edytuj kod

Davey Johnson jako menadżer New York Mets. Davey Johnson jako menadżer olimpijskiej reprezentacji USA.

W 1981 został menadżerem zespołu Jackson Mets z Double-A, farmy New York Mets[8]. Następnie, w 1983, prowadził Tidewater Tides z Triple-A, by przed rozpoczęciem sezonu 1984 objąć New York Mets[6].

W 1986 zespół odniósł najlepszy wynik w historii klubu, odnosząc 108 zwycięstw. Mets awansowali do World Series i byli faworytami do zwycięstwa nad mistrzem American League Boston Red Sox. Mets wygrali serię w siedmiu meczach, mimo iż w meczu numer sześć byli o jeden strike od przegranej w finałach; przy stanie 4–5 dla Red Sox w drugiej połowie 10. zmiany, po niekontrolowanym narzucie miotacza Red Sox Boba Stanleya, a następnie po uderzeniu zapolowego Mets Mookie Wilsona i błędzie przy pierwszej bazie Billa Bucknera, Mets zdobyli dwa runy i zwyciężyli 6–5, doprowadzając do siódmego spotkania, w którym pokonali Red Sox 8–5, ostatecznie wywalczając drugi w historii klubu tytuł mistrzowski[9]. W maju 1990 po uzyskaniu przez Mets bilansu 20–22, Johnson został zwolniony z funkcji menadżera zespołu[6].

W maju 1993 został menadżerem Cincinnati Reds, zaś w 1996 Baltimore Orioles, z którym dwukrotnie przegrał American League Championship Series. W 1997 Orioles uzyskali najlepszy w lidze bilans 98–64, a Johnson został wybrany najlepszym menadżerem American League, a także wprowadzony do Baltimore Orioles Hall of Fame[6][10]. W latach 1999–2000 prowadził Los Angeles Dodgers[11].

W 2003 objął reprezentację Holandii, którą poprowadził do mistrzostwa Europy. Na Igrzyskach Olimpijskich 2008 jako menadżer reprezentacji Stanów Zjednoczonych zdobył brązowy medal. Rok później wraz z kadrą USA wystąpił na turnieju World Baseball Classic[6]. W 2010 został uhonorowany członkostwem w New York Mets Hall of Fame[12].

W latach 2011–2013 był menadżerem Washington Nationals, którego poprowadził w sezonie 2012 do pierwszego po przeniesieniu siedziby klubu do Waszyngtonu mistrzostwa NL East. W tym samym roku został wybrany najlepszym menadżerem w National League[13]. 30 września 2014 przeszedł na emeryturę[14].

Statystyki menadżerskie | edytuj kod

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Texas A&M University Baseball Players Who Made it to the Major Leagues (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 1 maja 2015].
  2. a b c d e f g Davey Johnson Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  3. Davey Johnson Minor League Statistics & History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  4. a b 1966 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  5. a b 1970 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  6. a b c d e f Davey Johnson Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 1 maja 2015].
  7. Davey Johnson Japanese League Statistics & History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  8. Davey Johnson (ang.). ultimatemets.com. [dostęp 1 maja 2015].
  9. a b 1986 World Series (ang.). mlb.com. [dostęp 1 maja 2015].
  10. 2008 U.S. Olympic Team: Staff Bios (ang.). mlb.com. [dostęp 1 maja 2015].
  11. Davey Johnson Managerial Record (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 1 maja 2015].
  12. Mets Hall of Fame (ang.). mets.mlb.com. [dostęp 1 maja 2015].
  13. Davey runs away with NL Manager of Year honors (ang.). mlb.com. [dostęp 1 maja 2015].
  14. Davey feels ready, but will miss team after finale (ang.). mlb.com. [dostęp 1 maja 2015].
Na podstawie artykułu: "Davey Johnson" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy