Curtiss SB2C Helldiver


Curtiss SB2C Helldiver w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Curtiss SB2C Helldiverbombowiec nurkujący produkowany dla US Navy w czasie II wojny światowej, działający głównie z pokładów lotniskowców.

Jako następca SBD był początkowo bardzo nielubiany przez swoje załogi, gdyż był większy, cięższy i miał krótszy zasięg niż jego poprzednik. Po pierwszych, bardzo pozytywnych doświadczeniach bojowych, załogi szybko zmieniły zdanie i w czasie wojny na Pacyfiku samoloty SB2C zatopiły więcej japońskich statków i okrętów niż jakikolwiek inny typ samolotu. Mimo rozmiarów, prędkość maksymalna SB2C była porównywalna do prędkości myśliwców i tylko Vought F4U Corsair miał nad nim znaczną przewagę.

Załogi nazwały go „Big-Tailed Beast” lub krócej „Beast” (ang. – „bestia z wielkim ogonem”, „bestia”), znany był także jako „Son-of-a-Bitch 2nd Class” (drań drugiej kategorii).

Pierwsze loty prototypu odbyły się w grudniu 1940, ale po pierwszych testach okazało się, że należy wprowadzić do oryginalnego projektu wiele zmian i poprawek. Samolot wszedł do służby dopiero w 1943. Jego pierwszą akcją bojową był atak na Rabaul 11 grudnia tego roku.

Angielska Royal Navy zamówiła 450 egzemplarzy tego samolotu, ale dostarczono tylko 26 sztuk, w służbie angielskiej znany był jako Curtiss Helldiver I. Po wojnie niepotrzebne samoloty zostały sprzedane do Francji, Włoch, Grecji, Portugalii i Tajlandii.

Dwa samoloty Curtiss SB2C w locie, 1943 Curtissy SB2C na pokładzie lotniskowca USS Shangri-La w 1947 r. SB2C-1 Helldiver z roztrzaskanym ogonem po wylądowaniu na lotniskowcu USS Bunker Hill, 1943 r. SB2C odpalający rakietę Tiny Tim Silnik Wright Cyclone R-2600 eksponowany w MLP w Krakowie.
Na podstawie artykułu: "Curtiss SB2C Helldiver" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy