Christoph Schönborn


Christoph Schönborn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 6 kwi 2019. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Christoph Schönborn OP, właśc. Maria Michael Hugo Damian Peter Adalbert Graf von Schönborn (ur. 22 stycznia 1945 w Skalsku, Czechy) – austriacki duchowny katolicki, arcybiskup Wiednia, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodzony na terenie Czechosłowacji u schyłku II wojny światowej, wraz z rodziną osiadł w Austrii we wrześniu 1945. Pochodził z austriackiej rodziny szlacheckiej, która osiedliła się na terenie Czech. Rodzina ta była również w posiadaniu tytułu hrabiowskiego. W 1963 wstąpił do zakonu dominikanów (OP). Studiował w zakonnych domach studiów w Walberbergu i Bonn, święcenia kapłańskie otrzymał 27 grudnia 1970 (z rąk kardynała Franza Königa). Kontynuował naukę na uczelniach we Francji; w Le Saulchoir w Paryżu obronił doktorat z teologii, ponadto kształcił się na Sorbonie i w paryskim Instytucie Katolickim. W latach 19731975 był kapelanem studentów w Grazu. Wykładał na uniwersytecie w szwajcarskim Fryburgu oraz w Szkole Filozoficznej Opactwa Cystersów w Heiligenkreuz koło Wiednia. Od 1980 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, a od 1987 sekretarzem komisji ds. publikacji nowego katechizmu Kościoła katolickiego przy watykańskiej Kongregacji Doktryny Wiary. Tematyce katechizmu poświęcił liczne publikacje naukowe, w tym książki.

11 lipca 1991 został mianowany biskupem pomocniczym Wiednia, z biskupią stolicą tytularną Sutri; sakry biskupiej udzielił mu 29 września 1991 arcybiskup Wiednia kardynał Hans Hermann Groër. W kwietniu 1995 Schönborn został promowany na arcybiskupa-koadiutora Wiednia, a po ustąpieniu Groera (w atmosferze skandalu) został nowym zwierzchnikiem archidiecezji wiedeńskiej we wrześniu 1995. 21 lutego 1998 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera Gesu Divin Lavoratore.

Od 1998 kardynał Schönborn jest przewodniczącym Konferencji Episkopatu Austrii; pełni także od 1995 funkcję ordynariusza dla wiernych obrządku bizantyjskiego zamieszkałych w Austrii. Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, a w 2003 udzielił sakry biskupiej kardynałowi szwajcarskiemu Cottierowi. Był wymieniany w gronie papabile, faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 papieżu Janie Pawle II.

W marcu 2008 stwierdził, że po ukazaniu się encykliki "Humanae vitae" w 1968 biskupi austriaccy i niemieccy nie mieli odwagi jej bronić z obawy przed niezrozumieniem przez naszych wiernych, w odróżnieniu od Kościoła w Krakowie, który pod przewodnictwem kard. Karola Wojtyły stanął w obronie życia. Stwierdził również, że rodziny Drogi Neokatechumenalnej dają nam w Europie świadectwo, że Paweł VI miał rację, że życie jest wielkim darem Boga i że „tak” dla życia jest warunkiem rzeczywistego życia, jest niezbędnym warunkiem dla żywej Europy[1].

Uczestnik konklawe 2005 i konklawe 2013 roku.

Odznaczenia i wyróżnienia | edytuj kod

W 1999 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. Gość Niedzielny, nr 24/2008
  2. Aufstellung aller durch den Bundespräsidenten verliehenen Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich ab 1952 (niem.). parlament.gv.at. s. 1749. [dostęp 2017-09-22].
  3. Cetăţeni români şi străini decoraţi cu Ordinul Naţional „Serviciul Credincios” (rum.). presidency.ro. [dostęp 2017-09-13].
  4. "Mindig barátként számíthattunk Schönborn bíborosra" (węg.). ujpestifidesz.hu. [dostęp 2017-09-22].
  5. Sudetendeutscher Karlspreis für Kardinal Schönborn - religion.ORF.at, „religion.ORF.at”, 19 maja 2018 [dostęp 2018-05-21]  (niem.).
  6. Univerzita Karlova - Čestné doktoráty (cz.). [dostęp 2010-10-03].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Christoph Schönborn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy