Celuloza mikrokrystaliczna


Celuloza mikrokrystaliczna w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Celuloza mikrokrystaliczna (E 460 I) – substancja wypełniająca, stosowana w gastronomii.

Spis treści

Właściwości fizyko-chemiczne | edytuj kod

  • Drobny biały, lub szarawy krystaliczny sypki proszek
  • Bez zapachu
  • Nierozpuszczalna w wodzie, etanolu, rozcieńczonych kwasach
  • Łatwo ulega biodegradacji
  • Farmakologicznie nieaktywna, nie wywołuje uczuleń

Sposób otrzymywania | edytuj kod

Oczyszczoną, częściowo zdepolimeryzowaną celulozę otrzymuje się przez chemiczną obróbkę alfacelulozy, otrzymanej z pulpy włóknistego surowca roślinnego.

Zastosowanie | edytuj kod

Obecnie wypiera w nowoczesnych technologiach tradycyjne środki wypełniające, takie jak skrobia czy laktoza i służy właśnie jako wypełniacz w żywności o obniżonej zawartości tłuszczu, wzmacnia strukturę. Przeciwdziała zbrylaniu i zlepianiu się cząsteczek, jest nośnikiem wody i oleju. Zapobiega zlewaniu się cząsteczek tłuszczu i stabilizuje emulsje (np. kremy, pianki). Zapobiega krystalizacji w produktach mrożonych i odmrażanych (np. lody)

Przechowywanie | edytuj kod

Należy przechowywać w opakowaniach chroniących przed wilgocią oraz składować w suchych pomieszczeniach.

Na podstawie artykułu: "Celuloza mikrokrystaliczna" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy