Bojkot S-Bahn w Berlinie Zachodnim


Bojkot S-Bahn w Berlinie Zachodnim w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bojkot S-Bahn w Berlinie Zachodnim – bojkotowanie przez ludność Berlina Zachodniego pociągów S-Bahn jako protest przeciwko wzniesieniu muru berlińskiego w 1961 r. przez władze Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Bojkot z różnym natężeniem trwał aż do 1989 r.

Spis treści

Sytuacja polityczna | edytuj kod

S-Bahn w Berlinie

Zgodnie z porozumieniem czterech mocarstw w sprawie Berlina po podziale miasta na cztery sektory przewozy kolejowe w obrębie miasta obsługiwało przedsiębiorstwo Deutsche Reichsbahn z Niemieckiej Republiki Demokratycznej[1]. Część linii kolejowych przebiegała zarówno przez wschodnią, jak i zachodnią część miasta.

Pierwsze wezwanie do bojkotu ogłosił zachodnioniemiecki związek zawodowy Deutscher Gewerkschaftsbund 8 września 1951 po wprowadzeniu przez NRD opłat tranzytowych za przejazdy drogowe pomiędzy Berlinem Zachodnim i Niemcami Zachodnimi. Jednak oddźwięk był nikły, przeważył interes osobisty berlińczyków, chcących się swobodnie poruszać w obrębie wszystkich czterech sektorów[2]. Inaczej było w roku 1961 – po wzniesieniu muru berlińskiego do bojkotu pociągów S-Bahn na terenie Berlina Zachodniego wezwał związek zawodowy Deutsche Gewerkschaftbund i tym razem osiągnął zamierzony skutek. Bojkotowi towarzyszyła m.in. akcja informacyjna na dworcu Berlin Zoo[3], pod hasłem Wer S-Bahn fährt, bezahlt Ulbrichts Stacheldraht – „kto jeździ S-Bahn, płaci na ulbrichtowskie zasieki”. Bojkot popierał Willy Brandt, który twierdził, że ważnym jest by berlińczycy zachowywali się tak, aby wyrazić solidarność z zagrożonymi braćmi ze wschodu[1].

Koszty bojkotu | edytuj kod

Dyrekcja zachodnioberlińskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) na zlecenie Senatu wzdłuż bojkotowanych linii uruchomiła przewozy autobusowe; z tego powodu z Niemiec Zachodnich sprowadzono 178 dodatkowych autobusów. Efekty bojkotu były widoczne już po tygodniu: liczba przewożonych pasażerów spadła z ok. 500 tys. do około 100 tys. Często pociągi S-Bahn nie miały po zachodniej stronie miasta ani jednego pasażera. Przychody Niemieckiej Republiki Demokratycznej z transportu S-Bahn w Berlinie Zachodnim spadły z 36 milionów marek do siedmiu, co nie wystarczało nawet do pokrycie kosztów własnych transportu; rocznie NRD dokładała 7 milionów marek[1]. Bojkot był kosztowny również dla rządu Republiki Federalnej Niemiec; z powodów politycznych nie wchodziły w grę podwyżki cen biletów, wręcz przeciwnie, zachodnioberliński Senat obniżył ceny biletów, aby były konkurencyjne cenowo wobec S-Bahn (20 fenigów za jednorazowy przejazd). Dodatkowo podwyższono zarobki pracowników BVG, na co rząd federalny wydał dodatkowe 23 miliony marek. Dopiero w roku 1964 wskutek weta rządu federalnego zachodnioberliński Senat był zmuszony podnieść ceny biletów autobusowych, tramwajowych i metra aż o 50%; na niektórych odcinkach oferta BVG była nawet trzy razy droższa niż przejazd S-Bahn. Nawet tak drastyczna podwyżka nie wystarczyła, by skłonić berlińczyków do zaniechania bojkotu; tylko 100 tys. pasażerów wróciło do przewoźnika wschodnioniemieckiego.

Reakcja NRD | edytuj kod

Niemiecka Republika Demokratyczna zareagowała na bojkot groźbą ministra transportu zablokowania transportu wojskowego na trasie z RFN do Berlina Zachodniego[1]. Dyrektor Deutsche Reichsbahn zapewnił ponadto, że przewoźnik dołoży starań, by S-Bahn była najtańszym środkiem transportu w mieście[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Zu teuer (niem.). Ser Spiegel, 1964-03-25. [dostęp 2018-08-17].
  2. a b Der S-Bahnboykott (niem.). Stadtschnellbahn. [dostęp 2018-08-19].
  3. Boykott der S-Bahn (niem.). Die Zeit. [dostęp 2018-08-17].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bojkot S-Bahn w Berlinie Zachodnim" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy