Blok podstawowy


Blok podstawowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Blok podstawowy to taki ciąg instrukcji, który ma tylko jedno wejście i tylko jedno wyjście, przy czym wejście do bloku znajduje się na jego początku, a wyjście na końcu. Instrukcje bloku podstawowego wykonują się wszystkie i w kolejności, w jakiej są zapisane (bezpośrednio po wykonaniu pierwszej musi zostać wykonana druga, trzecia, itd. aż do końca, zaś bezpośrednio przed wykonaniem ostatniej musiała być wykonana przedostatnia, przed-przedostatnia, itd. aż do pierwszej instrukcji bloku).

Bloki są powiązane instrukcjami goto i każdy blok kończy instrukcją która przenosi sterowanie do jakiegoś innego bloku.

Pojęcie stosowane w programach kompilujacych i dokonujących optymalizacji kodu wynikowego. W obrębie bloku opymalizator może lepiej rozplanować użycie rejestrów, zmienić kolejność instrukcji itp. tak by wygenerowany kod był mniejszy i wykonywał się szybciej.

Poniżej przedstawiono rozbicie kodu źródłowego w języku C na bloki podstawowe.

a += 1; while (x>0) { if(x>y) a += 2; else a -= 2; x --; a ++; b ++; } printf ("%d\n", a); 

Po podzieleniu na bloki:

Blok 1: a += 1; goto 2; Blok 2: if(x>0) goto 3; else goto 7; Blok 3: if(x>y) goto 4; else goto 5; Blok 4: a += 2; goto 6; Blok 5: a -= 2; goto 6; Blok 6: x --; a ++; b ++; goto 2; Blok 7: printf ("%d\n", a); 

Postać grafu bloków podstawowych jest wygodna dla wielu optymalizacji.


Na podstawie artykułu: "Blok podstawowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy