Bitwa o wyspę Wake


Na mapach: 19,29°N 166,60°E/19,290000 166,601000

Bitwa o wyspę Wake w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa o wyspę Wakebitwa mająca miejsce na atolu Wake i jego wodach przybrzeżnych pomiędzy Japonią a Stanami Zjednoczonymi w dniach 8–23 grudnia 1941.

Spis treści

Przebieg bitwy | edytuj kod

Pomnik obrońców wyspy

Na wyspie tej w styczniu 1941 r. rozpoczęto budowę bazy amerykańskiego lotnictwa morskiego. Stacjonowało tu około 520 marynarzy i żołnierzy oraz 70 pracowników linii Pan American World Airways (zatrzymywały się tam łodzie latające tej linii) i 1140 pracowników budowlanych. Już 8 grudnia 1941 r. wyspę zaatakowały samoloty japońskie, niemal równocześnie z atakiem na Pearl Harbor[a]. 11 grudnia nadpłynęła 4. Flota wiceadmirała Inoue[1]. W skład japońskiego zespołu morskiego wchodziły małe krążowniki lekkieYūbari”, „Tenryū”, „Tatsuta”, niszczycieleYayoi”, „Mutsuki”, „Kisaragi”, „Hayate”, „Oite” i „Asanagi”, patrolowce „nr 32” i „nr 33” oraz dwa statki transportowe transportujące 450 żołnierzy japońskiej piechoty morskiej.

Walki o Wake były bardzo zacięte, w ich wyniku udało się odeprzeć pierwszy japoński desant. W trakcie walk baterie artyleryjskie kalibru 127 mm i 75 mm zdołały zatopić niszczyciel „Hayate”. Druga japońska jednostka tej klasy – „Kisaragi” – została zatopiona przez amerykańskie myśliwce F4F-3 Wildcat startujące z lotniska na wyspie[2].

Od 21 grudnia pozycje obrońców były bombardowane przez samoloty startujące z lotniskowcówSōryū” i „Hiryū[2]. Decydujące uderzenie nastąpiło 23 grudnia 1941 r. Pod samobójczą osłoną myśliwców Zero flocie desantowej udało się podpłynąć do brzegu Wake. Obrońcy wyposażeni głównie w karabiny powtarzalne i pistolety nie byli w stanie zatrzymać zmasowanego natarcia. Na kilkunastu stanowiskach bojowych nie przeżył ani jeden człowiek. Po godzinie walki, gdy zestrzelony został ostatni amerykański samolot, obrońcy zostali zmuszeni do kapitulacji.

Amerykanie postanowili jednak kontratakować – admirał Husband Kimmel wysłał trzy posiadane lotniskowce na pomoc obrońcom wyspy. Jeden z nich – USS „Saratoga” (dowódca zespołu – wiceadmirał Frank Jack Fletcher) – był w odległości około 420 mil morskich od Wake. Pozostałe lotniskowce tj. USS „Lexington” i USS „Enterprise” były dalej. Operacja została jednak odwołana przez wiceadmirała Williama Pye’a, który do czasu przybycia admirała Chestera Nimitza dowodził Flotą Pacyfiku po zdymisjonowaniu admirała Kimmela[2].

Japończycy rozstrzelali wszystkich jeńców na miejscu i dokonali rzezi rdzennej ludności wyspy. Wake, wyspa bez niemal żadnego znaczenia strategicznego, została wyzwolona dopiero 4 września 1945.

Uwagi | edytuj kod

  1. Data dzienna jest różna dlatego, iż Wake i Pearl Harbor dzieliła linia zmiany daty.

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 248–249.
  2. a b c Encyklopedia II wojny światowej nr 14..., s. 249.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bitwa o wyspę Wake" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy