Atlético Madryt


Atlético Madryt w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Club Atlético de Madrid (wym. kluβ aðˈletiko ðe maˈðɾið) – hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Swoje domowe mecze, od sezonu 2017/2018, rozgrywa na stadionie Wanda Metropolitano, który może pomieścić 68 000 widzów[3].

Klub został założony 26 kwietnia 1903 roku jako Athletic Club de Madrid, a 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność klubu z Madrytu. W lidze hiszpańskiej klub zadebiutował 10 lutego 1929 roku. 14 września 1939 połączył się z Aviación Nacional zmieniając nazwę na Athletic Aviación Club de Madrid. W 1942 roku nazwa została zmieniona na Atlético Aviación de Madrid, a 14 stycznia 1947 roku na Club Atlético de Madrid. Ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. 2 października 1966 roku klub przeniósł się ze stadionu Estadio Metropolitano do Estadio Vicente Calderón, gdzie grał do końca sezonu 2016/2017.

Zespół należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii, z 10 tytułami mistrzowskimi i 8 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji drużyn według ilości mistrzostw w Primera División, a biorąc pod uwagę zdobyte punkty klub również zajmuje 3 miejsce z 3442 oczkami (stan po sezonie 2016/2017)[4]. Poza 10 tytułami mistrzowskimi[5] klub dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla i pięciokrotnie Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów[6], w 1974, 2014 i w 2016 roku grał w finale rozgrywek o Puchar Europy[7], w 2010[8] i 2012[9] klub wygrał Ligę Europy, w tych samych latach zespół zdobywał też Superpuchar Europy. W 1974 roku Atlético wygrywając dwumecz o Puchar Interkontynentalny z argentyńskim Independiente 2:1 zostało najlepszą drużyną klubową świata.

W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali”[10].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Założenie i początki klubu Atlético | edytuj kod

Enrique Allende – pierwszy prezydent klubu.

26 kwietnia 1903 roku grupa studentów szkoły Escuela Especial de Ingenieros de Minas pochodzących z Kraju Basków zdecydowała się założyć nowy klub sportowy w Madrycie. Ramón de Arancibia y Lebarri, Ignacio Gortázar y Manso, Ricardo Gortázar y Manso oraz Manuel de Goyarrola y Alderna mieli w planach utworzyć filialny zespół Athletic Bilbao i nowy twór nazwano Athletic Club de Madrid. Pierwszym prezydentem klubu został Enrique Allende i jeszcze w tym samym roku został zastąpiony przez Eduarda de Achę.

Swoje pierwsze spotkanie Athletic rozegrał 2 maja na boisku w pobliżu dzielnicy Vallecas, przy ulicy Menéndeza Pelayo. Mecz został rozegrany pomiędzy członkami klubu a arbitrem spotkania był skarbnik Athletic Enrique Goiriki.

Pierwsze stroje drużyny Athletic były w biało-czerwone pasy, a więc inne niż macierzystego Athletic Bilbao (czarne lub niebieskie). W 1904 roku Athletic po raz pierwszy wystąpił przeciwko drużynie Athletic Bilbao, ale wynik meczu nie jest znany. Natomiast 28 lutego 1905 roku rozegrano drugie spotkanie pomiędzy tymi klubami, które zakończyło się remisem 1:1.

20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność madryckiego Athletiku. Dokument podpisał prezydent tego drugiego zespołu Eduardo de Acha. Zostało ono również oficjalnie zaakceptowane przez Hiszpański Związek Piłki Nożnej. W tym samym roku nastąpił również wybór nowego prezydenta klubu. Został nim Ricardo de Gondra. Dzięki podpisanemu porozumieniu z klubem z Bilbao, Athletic Club de Madrid mógł występować w rozgrywkach o Puchar Króla, jedynych wówczas rozgrywkach w całym kraju.

Lata 1910–1919: Początkowe lata funkcjonowania klubu | edytuj kod

W 1911 roku zmieniono po raz pierwszy barwy zespołu. Biało-niebieskie stroje zostały zastąpione przez czerwono-białe paski, które używano wówczas do produkcji materacy. Stąd też wywodzi się przydomek Atlético – „Los Colchoneros”. 22 grudnia 1911 piłkarze Athletic rozegrali swój pierwszy mecz w nowych barwach o Puchar Manuela Rodrígueza Arzuagi. W 1912 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku prezydenta klubu. Ramóna de Cárdenasa zastąpił Julián Ruete.

Ruete wsławił się owocnymi próbami wybudowania nowego stadionu dla Athletic i ostatecznie zespół przeniósł się z Ronda Vallecas na Campo de O’Donnell. 9 lutego 1913 roku rozegrano na nim pierwsze spotkanie. Obiekt ten liczył 10 tysięcy widzów.

W 1916 roku Athletic dotarł do finału mistrzostw Hiszpanii a w drużynie brylowali wówczas tacy zawodnicy jak Beguiristain, Iturbe, Belaunde, Buylla, Villaverde i Muguruza. W finałowym meczu zespół Athletic uległ jednak Realowi Madryt 2:3. Po tym nieudanym spotkaniu kilku czołowych zawodników odeszło z klubu i do 1918 roku trwała przebudowa składu. W 1919 roku trenerem został Anglik Frederick Pentland, który utworzył drużynę rezerw. W tym samym roku nastąpiła także kolejna zmiana na stanowisku zarządcy klubu – Ruete został zastąpiony przez Álvaro de Aguilara.

Lata 20.: Gra na stadionie Estadio Metropolitano | edytuj kod

Athletic de Madrid w 1927 roku

Rok 1920 był rokiem Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii, w których reprezentacja Hiszpanii zdobyła srebrny medal. Dostępu do bramki Hiszpanów bronił wówczas bramkarz Athletic Madrid Pancho Belauste. W 1921 roku nastąpiła zmiana trenera i Pentlanda zastąpił jego rodak Hayes. Pod jego wodzą Athletic po raz pierwszy w historii wygrał Campeonato del Centro, czyli regionalne rozgrywki środkowej Hiszpanii.

13 maja 1923 roku zespół Athletic po raz drugi przeniósł się na nowy stadion. Otwarto wówczas Estadio Metropolitano de Madrid. W meczu otwarcia zespół z Madrytu podejmował Real Sociedad i wygrał z nim 2:1. W 1924 roku utworzono w stolicy kraju nowe rozgrywki Copa del Madrid, czyli Puchar Madrytu. W tym samym roku Athletic doszedł do finału tego pucharu, jednak uległ w nim 2:6. W 1925 roku piłkarze „Los Colchoneros” po raz drugi w swojej historii wygrali rozgrywki regionalne. Następnie wystąpili w Pucharze Króla, ale odpadli w półfinale po trzech spotkaniach z FC Barcelona (2:3, 2:1 i 1:2).

W 1926 roku Athletic zajął 2. miejsce w Campeonato del Centro, jednak na skutek nowych przepisów dotyczących liczby uczestników Pucharu Hiszpanii wystąpił w tym pucharze. Zespół z Madrytu dotarł do finału, a w nim spotkał się z FC Barcelona. Zawodnicy Athletic prowadzili 2:0, jednak to piłkarze z Barcelony wygrali 3:2 i zdobyli tamto trofeum.

W 1927 roku w Hiszpanii podejmowano rozmowy na temat utworzenia piłkarskiej ligi, ale kompromis pomiędzy klubami i federacją piłkarską osiągnięto dopiero w 1928 roku. 23 listopada uchwalono, iż liga hiszpańska składać się będzie z dziesięciu drużyn. Sześć z nich mieli stanowić wygrani w turnieju Copa Espana a czterech – najlepsi finaliści tych turniejów. Ostatecznie w skład nowej pierwszej ligi weszły takie kluby jak: Athletic Bilbao, FC Barcelona, Real Madryt, Arenas Getxo, Real Unión Irún, Real Sociedad, Espanyol Barcelona, Athletic Madryt, Europa de Barcelona oraz Racing Santander. Athletic wystąpił w niej dzięki dotarciu do finału Copa Espana, a zespół poprowadził Anglik Frederick Pentland. 10 lutego 1929 roku Athletic rozegrał swój pierwszy mecz w historycznym premierowym sezonie hiszpańskiej ligi, w którym pokonał 3:2 na wyjeździe Arenas Getxo. Bramki dla „Los Colchoneros” w tym spotkaniu zdobyli Palacios, Marin i Cosme. Na koniec sezonu 1929/1930 Athletic zajął 4. miejsce w lidze, a w 1930 roku zakończył sezon na ostatnim miejscu i spadł do drugiej ligi.

W latach 20. dwukrotnie dochodziło do zmiany prezydenta klubu. W 1923 roku Juliána Ruete zastąpił Juan de Estefanía, a w 1926 roku jego miejsce zajął Luciano Urquijo, który sprawował władzę do 1931 roku.

Lata 30.: Fuzja z Aviación Nacional i problemy finansowe | edytuj kod

W drugiej lidze zespół Athletic grał przez cztery lata. Już w 1931 roku był bliski powrotu do pierwszej ligi, jednak zajął wówczas drugie miejsce za Valencią, a do pierwszej ligi wchodziła tylko jedna drużyna. Jeszcze w tym samym roku wymieniono cały zarząd, a na stanowisku prezydenta Luciano Urquijo został zastąpiony przez Rafaela Gonzáleza.

Jednym z pierwszych posunięć Gonzáleza było zatrudnienie na stanowisku trenera Antonia de Miguela. Jednak w sezonie 1932/1933 drużyna znów zajęła 2. miejsce, tym razem tracąc dystans trzech punktów do Realu Oviedo. Również i w 1934 roku zespół z Madrytu był drugi w lidze za Sevillą. Jednak 16 lipca 1934 Hiszpański Związek Piłki Nożnej postanowił powiększyć pierwszą ligę Hiszpanii z 10 do 12 zespołów i dzięki tej decyzji Athletic powrócił w szeregi pierwszoligowców. W najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju zawodnicy „Los Rojiblancos” spędzili jednak tylko dwa sezony. W 1935 roku zajęli w niej 7. miejsce, jednak w 1936 roku, po zmianie trenera Pentlanda na Josepa Samitiera, zakończyli sezon na przedostatniej 11. pozycji oznaczającej kolejną degradację do drugiej ligi.

W 1936 roku nowym prezydentem klubu został José María Fernández, w Hiszpanii zaś wybuchła wojna domowa. Z tego też powodu związek piłki nożnej zawiesił wszystkie rozgrywki sportowe w kraju na okres trzech lat. W 1939 roku rozgrywki ligi piłkarskiej zostały przywrócone, jednak zespół Athletic przeżywał duże kłopoty finansowe. Wystąpiły kłopoty zarówno ze znalezieniem środków na wypłaty dla zawodników, ale także na sprawy związane z organizacją i funkcjonowaniem klubu. Początkowo zdecydowano, że zespół nie przystąpi do rozgrywek drugiej ligi, jednak 14 września 1939 postanowiono podpisać umowę, w wyniku której zespół Athletic połączył się z drużyną Hiszpańskich Sił Powietrznych, grającą w lokalnych rozgrywkach okręgu madryckiego. Oficjalna rejestracja nowego klubu nastąpiła 4 października 1939, a nowy twór nazwano Athletic Aviación Club de Madrid. Zmieniono także klubowe logo, do którego dodano skrzydła symbolizujące wojska powietrzne.

Athletic Aviación nie przystąpił jednak, jak pierwotnie planowano, do rozgrywek drugiej ligi i został przesunięty do Primera División. Powodem tego było zniszczenie na skutek wojny stadionu pierwszoligowego wówczas Realu Oviedo, który na rok zawiesił grę w rozgrywkach ligowych. Athletic Aviación rozegrał więc baraż o udział w pierwszej lidze z drużyną Osasuny i 26 listopada w Walencji pokonał 3:1 ekipę z Nawarry.

Lata 40.: Zmiany nazwy i pierwsze tytuły mistrzowskie | edytuj kod

Sezon 1939/1940 był pierwszym po wojnie domowej. Zespół Athletic, prowadzony przez legendarnego trenera Ricarda Zamorę, do końca sezonu walczył o mistrzostwo kraju i ostatecznie 28 kwietnia 1940 dzięki zwycięstwu 2:0 nad Valencią zapewnił sobie pierwszy w historii tytuł mistrzowski.

W sezonie 1940/1941 na krótko zespół objął Ramón Lafuente, ale potem na stanowisko trenera powrócił Zamora, który doprowadził zawodników Athletic Aviación do drugiego z rzędu mistrzostwa kraju. Największy udział w tym sukcesie miał napastnik Pruden, który z 30 golami na koncie został królem strzelców ligi, będąc tym samym pierwszym zawodnikiem „Los Colchoneros”, który tego dokonał. Pruden nie przedłużył jednak kontraktu z Athletic Aviación i po sezonie odszedł do Salamanki. W 1942 roku zespół pod wodzą Zamory nie obronił tytułu mistrzowskiego i zajął 3. miejsce w lidze. Rok wcześniej nowym prezydentem został Manuel Gallego, który zastąpił Luisa Navarro. W tym samym roku głowa państwa hiszpańskiego generał Francisco Franco wydał dekret, który zakazał drużynom sportowym używania nazw wywodzących się z obcych języków, toteż nazwa Athletic Aviación Club de Madrid została zastąpiona przez Atlético Aviación de Madrid.

W 1943 roku zespół Zamory nie odniósł sukcesu w lidze i zajął 8. miejsce w Primera División. Po sezonie postanowiono przebudować skład i w 1944 roku drużyna Atlético Aviación wywalczyła wicemistrzostwo Hiszpanii, w tabeli ustępując jedynie Valencii. Z kolei w 1945 roku „Los Colchoneros” zakończyli sezon na 3. pozycji, ale w 1946 ponownie wylądowali poza podium (na 7. miejscu). 14 stycznia 1947 roku zmieniono po raz kolejny nazwę klubu. Atlético Aviación de Madrid została zastąpiona przez Club Atlético de Madrid, która obowiązuje do dnia dzisiejszego. Powodem zmiany nazwy było wycofanie się Sił Powietrznych z finansowania klubu. Oprócz przemianowania dokonano także zmiany loga klubu na to, które obowiązuje do dziś. W tym samym roku nowym prezydentem klubu został Cesáreo Galindez, który sprawował swoją funkcję do 1952 roku.

Helenio Herrera zdobył 2 mistrzostwa Hiszpanii jako trener Atlético.

Przed sezonem 1947/1948 Atlético dokonało najdroższego wówczas transferu w Hiszpanii. Za 450 tysięcy peset pozyskało pomocnika Antonia Vidala. Zespół zajął 3. miejsce w lidze, ale dużym sukcesem było zwycięstwo na własnym stadionie w meczu z odwiecznym rywalem Realem Madryt. Atlético pokonało Real 5:0 po bramkach Adriána Escudero, Francisco Camposa, dwóch José Juncosy i jednej Vidala. Latem 1948 do Atlético przeszedł jeden z najlepszych wówczas bramkarzy francuskich Marcel Domingo a także Marokańczyk Larbi Ben Barek. W 1949 roku Atlético zajęło 4. miejsce w lidze, a Vidal doznał ciężkiej kontuzji, przez co musiał zakończyć piłkarską karierę. Latem 1949 trenerem klubu został Argentyńczyk Helenio Herrera, który w 1950 roku doprowadził Atlético do zdobycia trzeciego, pierwszego od 9 lat, tytułu mistrzowskiego.

Lata 50.: Kolejne mistrzostwa i historyczne mecze | edytuj kod

W sezonie 1950/1951 trener Herrera ponownie doprowadził Atlético do wywalczenia tytułu mistrzowskiego a najwięcej bramek w zespole zdobyło trio Adrián EscuderoLarbi Ben BarekJosé Luis Pérez-Payá. W 1952 roku zespół na skutek problemów kadrowych zakończył rozgrywki ligowe na 4. pozycji i nie zdołał obronić mistrzowskiego tytułu. W kolejnych sezonach zespół był jednak w cieniu Realu Madryt oraz FC Barcelona i o miano trzeciego zespołu w kraju walczył z baskijskim Athletic Bilbao. Jednak zarówno w 1953, 1954, jak i 1955 roku zawodnicy Atlético spisywali się dużo słabiej niż w poprzednich sezonach i zajęli odpowiednio 7., 8. i 9. miejsce w rozgrywkach ligowych. Dodatkowo 5 grudnia 1954 zespół doznał najwyższej porażki w swojej historii, gdy na Estadio Balaídos uległ Celcie Vigo aż 1:8. W 1955 roku doszło też do zmian władz klubu – nowym prezydentem wybrano Javiera Barroso, który pracował w klubie blisko 9 lat.

Sezon 1955/1956 był lepszy w wykonaniu Atlético, które zajęło 5. pozycję w lidze. 11 września 1955 pobiło swój klubowy rekord, gdy na Estadio Metropolitano pokonał 9:0 Hérculesa Alicante. Po trzy gole zdobyli wówczas Escudero oraz Francisco Molina. W 1957 roku klub nie poprawił swojej pozycji i ponownie był piąty w lidze. Nowym trenerem klubu został Słowak Ferdinand Daučík, który rok później wywalczył z „Los Rojiblancos” wicemistrzostwo Hiszpanii.

W 1958 roku Daučík sprowadził do Atlético mistrza świata z tego samego roku, Brazylijczyka Vavę, który spędził w „Los Colchoneros” trzy sezony. Jesienią madrycki klub wystąpił w rozgrywkach Pucharze Mistrzów, gdyż Real Madryt wygrał poprzednią edycję tego pucharu i UEFA zezwoliła na występ Atlético jako wicemistrza Hiszpanii. W debiutanckim meczu Hiszpanie pokonali aż 8:0 irlandzki Drumcondra FC, a w rewanżu wygrali 5:1. W 1/8 finału Atlético wyeliminowało bułgarski CDNA Sofia, a w ćwierćfinale spotkało się z niemieckim FC Schalke 04. Po zwycięstwie 3:0 i remisie 1:1 awansowało do 1/2 finału najważniejszych rozgrywek w Europie. Tam natrafiło na rywala zza miedzy – Real Madryt. Po zaciętych bojach ostatecznie odpadło dopiero po trzecim spotkaniu, przegranym na La Romareda w Saragossie 1:2. W czerwcu 1959 to właśnie Real wywalczył Puchar Europy[11].

Lata 60.: Triumf w Pucharze Zdobywców Pucharów | edytuj kod

W 1960 roku Daučík nie odniósł sukcesu w lidze i doprowadził drużynę Atlético do 5. miejsca. Zespół „Los Colchoneros” doszedł jednak do finału Pucharu Hiszpanii i w nim spotkał się z Realem Madryt. Po golach Miguela Jonesa, Joaquína Peiró i Enrique Collara „czerwono-biali” wygrali 3:1 i po raz pierwszy w historii sięgnęli po hiszpański puchar[12].

W 1960 roku drużynę przejął hiszpański szkoleniowiec José Villalonga, który poprzednio trenował Real Madryt i zdobył z nim w 1956 i 1957 roku Puchar Mistrzów. Villalonga wywalczył z Atlético wicemistrzostwo kraju a w Pucharze Króla doprowadził zespół do zwycięstwa nad „Królewskimi”. Piłkarze „Los Rojiblancos” tym razem zwyciężyli 3:2 – dwie bramki zdobył Peiró, a jedną Mendonça[13]. W sezonie 1961/1962 Atlético wystąpiło w rozgrywkach powstałego rok wcześniej Pucharu Zdobywców Pucharów. W rundzie eliminacyjnej Hiszpanie okazali się lepsi od francuskiego CS Sedan (3:2, 4:1), w pierwszej rundzie wyeliminowali angielski Leicester City (2:0, 1:1), by potem kolejno uporać się z Werderem Brema z RFN (3:1, 1:1) i Motorem Jena z NRD (4:0, 1:0). W finale „Los Colchoneros” trafili na włoską Fiorentinę. W pierwszym meczu na Hampden Park w Glasgow padł remis 1:1 po golach Peiró i Szweda Kurta Hamrina dla „Violi”. Do rozstrzygnięcia potrzebny był więc dodatkowy mecz, który na Neckarstadion w Stuttgarcie wygrali gracze Atlético. Dzięki golom Jonesa, Mendonçy i Peiró zwyciężyli 3:0, zdobywając tym samym pierwsze europejskie trofeum w swojej historii[14].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów (powtórka)

W sezonie 1962/1963 zespół pod wodzą Rafaela Garcíi Tinte został czwarty raz w historii wicemistrzem kraju. Sukces osiągnął także w Pucharze Zdobywców Pucharów, w którym wystąpił jako obrońca trofeum. W pierwszej rundzie dwukrotnie pokonał maltański Hibernians Paola (4:0, 1:0), a w drugiej zwyciężył w dwumeczu z bułgarskim Botewem Płowdiw (1:1, 4:0). Z kolei w półfinale Hiszpanie okazali się lepsi od niemieckiego 1. FC Nürnberg (1:2, 2:0) i tym samym Atlético drugi raz z rzędu doszło do finału PZP. W nim nie dało jednak rady angielskiemu Tottenhamowi Hotspur prowadzonemu przez Billa Nicholsona. Uległo 1:5, a bohaterami spotkania byli strzelcy dwóch goli Jimmy Greaves i Terry Dyson[15].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

W 1964 roku nowym prezesem klubu został Vicente Calderón, który zastąpił Javiera Barroso. Jednym z pierwszych posunięć Calderóna było zatrudnienie Węgra Otto Bumbela jako trenera zespołu, ale w 1965 roku został on zmieniony przez Domèneca Balmanyę. Jeszcze wiosną tego roku drużyna dotarła do półfinału Pucharu Miast Targowych, w którym natrafiła na włoski Juventus F.C.. W Madrycie Atlético wygrało 3:1, jednak w Turynie tyle samo wygrało „Juve”. Trzeci dodatkowy mecz nie został jednak rozegrany na neutralnym boisku,lecz ponownie w Turynie i Juventus wygrał 3:1, dzięki czemu awansował do finału[16]. W tym samym roku „czerwono-biali” wywalczyli wicemistrzostwo kraju, a także zdobyli swój trzeci w historii Puchar Hiszpanii po pokonaniu Realu Saragossa 2:0.

W sezonie 1965/1966 pod wodzą Balmanyi Atlético odpadło w ćwierćfinale Pucharu Zdobywców Pucharów po dwumeczu z Borussią Dortmund (1:1, 0:1)[17], jednak w rozgrywkach ligowych to właśnie gracze z Madrytu okazali się najlepsi i po 14 latach ponownie zostali mistrzami Hiszpanii. Był to też ostatni sezon, w którym zawodnicy „Los Rojiblancos” swoje domowe mecze rozgrywali na stadionie Estadio del Metropolitano. 2 października 1966 roku dokonano otwarcia nowego obiektu Estadio del Manzanares, mogącym pomieścić blisko 62 tysiące widzów. W meczu inauguracyjnym Atlético zremisowało 1:1 z Valencią. W kolejnych sezonach Atlético nie odnosiło jednak sukcesów w lidze i do końca lat 60. zajmowało miejsca poza pierwszą trójką. Jedynym osiągnięciem w tym okresie był sukces indywidualny napastnika José Eulogio Gárate, który w sezonie 1968/1969 z 14 zdobytymi bramkami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Lata 70.: Finał Pucharu Europy w Brukseli | edytuj kod

Latem 1969 roku na stanowisku trenera drużyny zatrudniono byłego zawodnika Atlético – Marcela Domingo. W rozgrywkach Primera División zespół pod wodzą nowego szkoleniowca spisał się na tyle udanie, że wywalczył mistrzostwo Hiszpanii, a napastnicy klubu José Eulogio Gárate (zdobył Trofeo Pichichi także rok później) i Luis Aragonés z 16 golami na koncie zostali współkrólami strzelców ligi. W sezonie 1970/1971 zespół nie obronił mistrzowskiego tytułu i zakończył ligę na 3. pozycji, a w Pucharze Mistrzów dotarł do półfinału, jednak odpadł z niego po dwumeczu z późniejszym triumfatorem tych rozgrywek, holenderskim Ajaksem Amsterdam (1:0, 0:3)[18]. 14 lipca 1971 roku stadion Estadio del Manzanares został przemianowany na cześć ówczesnego prezydenta klubu Vicente Calderóna. W 1972 roku zespół zakończył ligę na 4. pozycji, ale dotarł do finału Pucharu Hiszpanii. Na Estadio Santiago Bernabéu Atlético zwyciężyło 2:1 z Valencią, a gole dla „czerwono-białych” zdobyli Gárate i Ignacio Salcedo[19].

W 1973 roku nowym szkoleniowcem Atlético został Austriak Maximilian Merkel, który doprowadził „Los Colchoneros” do wywalczenia siódmego w historii klubu tytułu mistrza Hiszpanii. Latem Merkel został jednak zastąpiony przez argentyńskiego szkoleniowca Juana Carlosa Lorenzo, który przybył do Madrytu z Club Atlético San Lorenzo de Almagro. W pierwszej rundzie Pucharu Mistrzów Atlético pokonało turecki Galatasaray SK, wygrywając dopiero po dogrywce w drugim spotkaniu. W kolejnych rundach mistrzom Hiszpanii wiodło się dużo lepiej. Najpierw w 1/8 finału wyeliminowali rumuńskie Dinamo Bukareszt (2:0, 2:2), a w ćwierćfinale jugosłowiańską Crvenę Zvezdę Belgrad (2:0, 0:0). Z kolei półfinał Hiszpanie także przeszli bez straty gola, okazując się lepszym od szkockiego Celticu (0:0, 2:0). 15 maja w finale na stadionie Heysel w Brukseli Atlético podejmowało niemiecki Bayern Monachium. W 114. minucie spotkania po golu Luisa Aragonésa z rzutu wolnego „Los Rojiblancos” objęli prowadzenie, jednak w 119. minucie wyrównał Hans-Georg Schwarzenbeck i do rozstrzygnięcia potrzebne było dodatkowe spotkanie. Dwa dni później na tym samym stadionie piłkarze znad Manzanares zagrali dużo słabiej i ulegli Niemcom aż 0:4, a bohaterami spotkania zostali Uli Hoeneß, i Gerd Müller, którzy zdobyli dla Bayernu po dwa gole[20].

Finał Pucharu Mistrzów

Finał Pucharu Mistrzów (powtórka)

Kibicom Atlético na pocieszenie pozostało wywalczone wicemistrzostwo kraju. W 1974 roku to Luis Aragonés został szkoleniowcem drużyny z Estadio Vicente Calderón. Pod koniec roku Bayern Monachium, jako zwycięzca Pucharu Europy, zrezygnował z walki o udział w Pucharze Interkontynentalnym i w jego miejsce FIFA wyznaczyła właśnie Atlético. W Madrycie Hiszpanie pokonali 3:0 argentyńskie Independiente, a w Buenos Aires ulegli tylko 0:1 i zdobyli swoje drugie międzynarodowe trofeum[21]. W 1975 roku Aragonés dotarł z drużyną do finału Pucharu Hiszpanii, jednak Atlético uległo po serii rzutów karnych Realowi Madryt[22]. Z kolei w 1976 roku zajął 3. miejsce w La Liga, a w Pucharze Króla jego podopieczni pokonali 1:0 w finale Real Saragossa. Zwycięskiego gola zdobył wówczas Gárate[23].

W sezonie 1976/1977 Aragonés doprowadził Atlético do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, z którego Hiszpanie eliminowali kolejno Rapid Wiedeń, Hajduk Split, Lewski Sofia i odpadli dopiero po dwumeczu z Hamburger SV (3:1, 0:3)[24]. W tym samym roku gracze z Madrytu sięgnęli też po swój ósmy w historii tytuł mistrzowski. W sezonie 1978/1979 roku zespół pod wodzą trenera Ferenca Szuszy odpadł w ćwierćfinale Pucharu Mistrzów po grze z Club Brugge, a i w lidze nie odniósł większych sukcesów, zajmując jedynie 3. pozycję w tabeli Primera División.

Lata 80.: Początek Ery Jesúsa Gila | edytuj kod

Meksykanin Hugo Sánchez, zdobywca Trofeo Pichichi w 1985 roku.

Sezon 1979/1980 rozegrany pod wodzą trenera Luisa Aragonésa nie był dla Atlético udany, w efekcie czego zespół zajął dopiero 13. miejsce w Primera División. Klub szybko odpadł też z europejskich pucharów i już w pierwszej rundzie Pucharu UEFA został wyeliminowany przez Dynamo Drezno z NRD. Jeszcze w trakcie sezonu zwolniony został Aragonés, a latem 1980 zatrudniono José Luisa Garcíę Traida. W tym samym roku swoją prezydenturę zakończył Vicente Calderón, a jego miejsce zajął najpierw Ricardo Irezábal, a następnie Alfonso Cabeza. Pod przewodnictwem trenera Garcii Traida zespół odbudował formę i w 1981 roku był już trzeci w lidze, dzięki czemu jesienią ponownie wystąpił w rozgrywkach Pucharu UEFA. W nich jednak nastąpiło kolejne rozczarowanie, gdy „Los Colchoneros” zakończyli grę na pierwszej rundzie po meczu z portugalską Boavistą Porto (1:4, 3:1). W lidze García Traid zajął z Atlético 8. lokatę i został zastąpiony przez Aragonésa. Z kolei nowym-starym prezydentem został Calderón. W sezonie 1982/1983 – w porównaniu do poprzedniego – forma piłkarzy wzrosła i na wiosnę 1983 „Los Rojiblancos” zakończyli go na 3. pozycji, 4 punkty za mistrzem kraju – Athletic Bilbao.

Sezon 1983/1984 nie przyniósł poprawy gry zawodników Atlético w europejskich pucharach. Trzeci raz z rzędu odpadli oni w pierwszej rundzie, tym razem ulegając holenderskiemu FC Groningen (2:1, 0:3). W Primera División drużyna spisała się lepiej i dzięki czwartemu miejscu ponownie mogła wystąpić w Pucharze UEFA. Drużyna ponownie odpadła już na początku, jej pogromcą został szwajcarski FC Sion, który wygrał z Hiszpanami dwukrotnie – 1:0 i 3:2. Aragonés doprowadził jednak drużynę do wicemistrzostwa kraju, a po dwóch golach Meksykanina Hugo Sáncheza pokonała ona 2:1 w finale Pucharu Hiszpanii Athletic Bilbao. Meksykanin swój indywidualny sukces osiągnął także w lidze, gdy z 19 golami został królem strzelców. Po sezonie odszedł jednak do odwiecznego rywala zza miedzy – Realu Madryt.

Kolejny start „czerwono-białych” w europejskich pucharach w końcu należał do udanych. W pierwszej rundzie Pucharu Zdobywców Pucharów wyeliminowali szkocki Celtic F.C. (1:1, 2:1), a w kolejnej uporali się z walijskim Bangor City, zwyciężając 2:0 i 1:0. W ćwierćfinale Hiszpanie natrafili na jugosłowiańską Crvenę Zvezdę i przeszli także i tę przeszkodę, odnosząc zwycięstwo 2:0 na wyjeździe i remisując 1:1 w Madrycie. Atlético przebrnęło także przez półfinał, dwukrotnie zwyciężając z niemieckim Bayerem Uerdingen (1:0 i 3:2). W finale na Stade Gerland w Lyonie „Los Colchoneros” podejmowali Dynamo Kijów. Zespół prowadzony przez Walerego Łobanowskiego od 5. minuty prowadził 1:0 po strzale Ołeksandra Zawarowa, a w ostatnich 5 minutach meczu jeszcze dwukrotnie trafiał do siatki Ubaldo Fillola po golach Ołeha Błochina i Wadima Jewtuszenki. Puchar Zdobywców Pucharów pojechał do Kijowa.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

W latach 80. Atlético ani razu nie zdołało wywalczyć mistrzostwa kraju i tylko raz wygrało Puchar Króla. 24 marca 1987 roku zmarł wielce zasłużony dla klubu prezydent Vicente Calderón. Tymczasową władzę przejął Francisco Castedo, a 27 czerwca odbyły się nowe wybory prezydenta klubu, które wygrał hiszpański polityk Jesús Gil. Jednym z jego pierwszych posunięć było zatrudnienie na stanowisku trenera Césara Luisa Menottiego – byłego selekcjonera reprezentacji Argentyny, który w 1978 roku doprowadził „Albicelestes” do zdobycia mistrzostwa świata – a także Portugalczyka Paulo Futre, czołowego zawodnika w swoim kraju. Został jednak zwolniony w trakcie sezonu z powodu słabszych wyników, ale w 1988 roku pod wodzą kolejnych szkoleniowców drużyna wspięła się do 3. miejsca w La Liga. Latem 1988 Gil sprowadził z Celty Vigo Brazylijczyka Baltazara, który wywalczył tytuł króla strzelców ligi (35 goli), jednak drużyna nie zdołała wywalczyć mistrzostwa i zakończyła sezon na 4. pozycji. Zespół prowadziło aż pięciu szkoleniowców: José María Maguregui, Antonio Briones, potem Anglicy Ron Atkinson i Collin Addison, a następnie ponownie Briones.

Lata 90: Dziewiąte mistrzostwo kraju | edytuj kod

José Caminero, jeden z filarów Atlético w latach 90.

W sezonie 1989/1990 zespół ponownie prowadziło kilku trenerów, w tym późniejszy selekcjoner reprezentacji Hiszpanii Javier Clemente oraz były zawodnik Atlético, Joaquin Peiró. Drużyna zakończyła sezon na 4. miejscu w tabeli i odpadła w pierwszej rundzie Pucharu UEFA po meczach z Fiorentiną[25]. W 1990 roku trenerem klubu został Chorwat Tomislav Ivić, który walczył z „Los Rojiblancos” o tytuł mistrzowski, jednak na koniec sezonu drużyna została wicemistrzem kraju, tracąc do pierwszej Barcelony 10 punktów. Ivić wywalczył też Puchar Hiszpanii, dzięki zwycięstwu 1:0 nad RCD Mallorca w finale po golu Manuela Alfaro w dogrywce[26]. Atlético ponownie słabiej spisało się w pucharach i zostało wyeliminowane w pierwszej rundzie Pucharu UEFA przez rumuńską Politehnikę Timişoara[27]. W 1992 roku Atlético było trzecie w lidze, ale za to ponownie wywalczyło krajowy puchar. W finale pokonało „Królewskich” z Madrytu 2:0, a gole zdobywały gwiazdy zespołu Niemiec Bernd Schuster i Portugalczyk Paulo Futre[28]. W Pucharze Zdobywców Pucharów „czerwono-biali” spisali się lepiej jak przed rokiem. W drugiej rundzie wyeliminowali Manchester United (3:0, 1:1), a w ćwierćfinale odpadli z Club Brugge, tylko dzięki mniej strzelonym golom na wyjeździe (3:2, 1:2)[29].

Kolejne sezony były jednak słabsze w wykonaniu zawodników Atlético. W 1993 roku zespół prowadzony przez Luisa Aragonésa był szósty w lidze, ale dotarł do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów po drodze eliminując Maribor Branik (3:0, 6:1), Trabzonspor (2:0, 0:0) i Olympiakos SFP (3:1, 1:1), a odpadając z późniejszym triumfatorem Parmą (1:2, 1:0)[30]. W 1994 roku „Los Colchoneros” ligę zakończyli dopiero na 12. pozycji, a w 1995 roku dopiero na 14. W tym okresie prezydent Jesús Gil kilkukrotnie zmieniał trenerów, a na Estadio Vicente Calderón pracowali tacy szkoleniowcy jak Alfio Basile czy Francisco Maturana.

Arrigo Sacchi, włoski trener wicemistrzów świata z MŚ 1994. W Atlético pracował niecały sezon.

Sytuacja zmieniła się w 1995 roku, gdy Gil na stanowisku trenera zatrudnił Serba Radomira Anticia. Trzon drużyny stanowili tacy piłkarze jak reprezentanci Hiszpanii pomocnik José Caminero, napastnik Kiko i bramkarz José Francisco Molina, a także Serb Milinko Pantić, Bułgar Ljubosław Penew oraz Argentyńczyk Diego Simeone. Drużyna w tym składzie wywalczyła pierwsze od 19 lat mistrzostwo Hiszpanii, a w kwietniu w finale Pucharu Hiszpanii pokonała 1:0 Barcelonę po golu Panticia[31]. Jesienią 1996 drużyna Anticia zakwalifikowała się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, a w swojej grupie zajęła 1. miejsce przed Borussią Dortmund, Widzewem Łódź oraz Steauą Bukareszt. W ćwierćfinale Hiszpanie trafili na AFC Ajax, jednak po remisie 1:1 i porażce 3:4 odpadli z pucharu[32]. W lidze „Los Colchoneros” spisali się słabiej niż przed rokiem i zakończyli sezon na 5. pozycji. Rok później pod wodzą Serba zagrali jeszcze słabiej i tym skończyło się na 7. miejscu. Jedynym sukcesem był sukces indywidualny włoskiego napastnika Christiana Vieriego, który z 24 golami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Latem 1998 Antić został zwolniony, a w jego miejsce zatrudniono włoskiego trenera wicemistrzów świata z Mistrzostw Świata 1994, Arrigo Sacchiego. W Atlético Sacchi pracował niecały jeden sezon, a zespół był dopiero trzynasty w lidze. W finale Pucharu Króla drużyna przegrała 0:3 z Valencią, a bohaterem spotkania był Claudio López zdobywając dwie bramki[33].

Początek XXI wieku: Era Javiera Aguirre | edytuj kod

Lata 1999–2006 | edytuj kod

Diego Forlán, jeden z byłych zawodników drużyny Były szkoleniowiec zespołu-
Javier Aguirre.

Na sezon 1999/2000 Jesús Gil na stanowisku trenera zatrudnił kolejnego Włocha, Claudio Ranieriego. Drużyna pod jego wodzą spisywała się słabo i jeszcze w trakcie sezonu Ranieri został zwolniony. Jego następca, Radomir Antić, nie zdołał uratować zespołu i na koniec sezonu Atlético pierwszy raz od kilkudziesięciu lat spadło do Segunda División. Zespół wystąpił też w finale Pucharu Hiszpanii, ale uległ w nim 1:2 Espanyolowi Barcelona[34]. W rozgrywkach drugiej ligi „czerwono-białych” prowadzili Fernando Zambrano, Marcos Alonso, García Cantarero, ale dopiero w sezonie 2001/2002 Atlético powróciło do Primera División pod wodzą Luisa Aragonésa. Międzyczasie prezydent Gil został na krótko aresztowany w związku z nadużyciami finansowymi, których dopuścił się, gdy pełnił funkcję burmistrza kurortu Marbella[35]. W pierwszym sezonie po powrocie do ekstraklasy klub z Madrytu zajął 11. pozycję, a ze stanowiskiem trenera pożegnał się Aragonés, który odszedł do RCD Mallorca. W 2003 roku Gil zrezygnował ze swojej funkcji; do końca życia zachował jednak pakiet większościowy akcji klubu, a jego syn Miguel Angel został dyrektorem generalnym Atlético.

Nowym prezydentem Atlético wybrano Enrique Cerezo, a nowym szkoleniowcem został Gregorio Manzano, który jednak podobnie jak Aragonés nie odniósł sukcesu w Primera División, a jego drużyna zakończyła sezon na 7. pozycji. Następca Manzano, César Ferrando, był z Atlético dziesiąty w lidze, a w 2005 roku Cerezo zatrudnił Argentyńczyka Carlosa Bianchiego. Bianchi jeszcze w trakcie sezonu został zwolniony po słabych wynikach drużyny, a sezon 2005/2006 dokończył Pepe Murcia.

Sezon 2006/2007 | edytuj kod

Kolejnym trenerem „Los Rojiblancos” został latem 2006 Javier Aguirre, który wraz z Osasuną Pampeluna zajął 4. lokatę w La Liga, najwyższą w historii tego klubu. Na Estadio Vicente Calderón sprowadził on między innymi Portugalczyków Maniche i Costinhę, a także argentyńskiego napastnika Sergio Agüero. W 2007 roku Atlético było siódme w lidze.

Sezon 2007/2008 | edytuj kod

Latem przed sezonem odszedł czołowy strzelec drużyny Fernando Torres. Za 20 milionów funtów trafił on do angielskiego Liverpoolu[36]. Na jego miejsce Aguirre sprowadził za 21 milionów euro byłego króla strzelców hiszpańskiej ligi, Diego Forlána z Villarrealu[37], a także Simão Sabrosę za 20 milionów euro z Benfiki[38] i José Antonio Reyesa za 12 z Arsenalu[39]. W 2008 roku Aguirre poprzez 4 miejsce zakwalifikował Atlético do eliminacji do Ligi Mistrzów oraz dotarł do 1/16 finału Pucharu UEFA, z którego „Los Colchoneros” odpadli po meczach z Boltonem Wanderers[40].

Sezon 2008/2009 | edytuj kod

Jesienią Atlético wystąpiło w fazie grupowej LM i w swojej grupie zajęło drugie miejsce za Liverpoolem, a przed Olympique Marsylia oraz PSV Eindhoven. Era Aguirre zakończyła się w pierwszych dniach lutego 2009 roku. Po słabych wynikach zarząd rozwiązał z nim kontrakt. Jego następcą został Abel Resino[41]. W marcu 2009 roku klub odpadł z Ligi Mistrzów po porażce w 1/8 finału z FC Porto[42].

Sezon 2009/2010 | edytuj kod

Drużyna prowadzona przez nowego trenera Quique Floresa zajęła trzecie miejsce w fazie grupowej Ligi Mistrzów 2009/2010, wyprzedzona przez FC Porto i Chelsea, dające prawo gry w Lidze Europy. Klub wygrał półfinał tych rozgrywek z Liverpoolem dzięki bramce Diego Forlána w dogrywce. W finale o puchar 12 maja 2010 w Hamburgu Atlético po dwóch golach Forlána pokonało 2–1 angielski Fulham F.C., zdobywając pierwszy europejski puchar od 1962 roku. W tym samym sezonie dotarło też do finału Pucharu Króla rozegranego w Barcelonie, 19 maja 2010 przegrywając jednak 2:0 kosztem Sevilli.

Sezon 2010/2011 | edytuj kod

27 sierpnia 2010 drużyna wygrała Superpuchar Europy UEFA, zwyciężając w Monako 2:0 po golach José Antonio Reyesa i Agüero z Interem Mediolan. Flores odszedł z klubu po sezonie 2010/2011, w którym jego zespół odpadł z Ligi Europy po fazie grupowej, a w lidze zajął siódme miejsce, kwalifikujące jednak do gry w Europie.

2011– Era Diego Simeone | edytuj kod

Radamel Falcao za kadencji Simeone w barwach Atlético rozegrał 91 meczów i strzelił 70 goli.

Sezon 2011/2012 | edytuj kod

27 grudnia 2011 trenerem Atlético został Argentyńczyk Diego Simeone, który jeszcze w 2005 grał dla klubu, zastępując Hiszpana Manzano. W letnim okienku transferowym poprzedzający sezon 2011/12 roku klub opuścili Sergio Agüero oraz Diego Forlán. Ponadto w styczniu tego samego roku do Málagi przeniósł się Ignacio Camacho. 9 maja 2012 roku Madryt ponownie wygrał Ligę Europejską, w finale sezonu 2011/2012 w Bukareszcie pokonując Athletic Bilbao. Dwie bramki w zakończonym 3:0 spotkaniu strzelił sprowadzony na początku sezonu z Porto za 40 milionów euro Kolumbijczyk Radamel Falcao, który był też najskuteczniejszym strzelcem całej edycji.

Sezon 2012/2013 | edytuj kod

31 sierpnia 2012 klub zdobył Superpuchar UEFA, pokonując na Stade Louis II w Monako Chelsea F.C. 4:1. Trzy trafienia zaliczył Falcao. Obrońcy trofeum odpadli z Ligi Europy 2012/2013 w 1/16 finału z Rubinem Kazań, przegrywając dwumecz 2:1. Klub lepiej zaprezentował się w sezonie ligowym 2012/2013 i od 3. do 26. kolejki zajmował drugą pozycję w tabeli, sezon kończąc na trzecim miejscu za FC Barceloną i Realem. Czerwono-biali stracili w lidze tylko 31 goli, a 21-letni Thibaut Courtois odebrał Trofeo Zamora[43], wyprzedając Víctora Valdésa, który wygrywał od czterech lat. 17 maja 2013 Atlético wygrało z Realem Madryt finał Pucharu Króla 2012/2013 po dogrywce 2:1 (po golach Costy w 35 minucie – król strzelców tych rozgrywek z 8 trafieniami i Mirandy w 98 minucie) na Estadio Santiago Bernabéu, zdobywając swój 10. puchar krajowy, kończąc serię 14 lat bez zwycięstwa nad „Królewskimi”.

Sezon 2013/2014 | edytuj kod

W lipcu 2013 roku szeregi klubu opuścił Radamel Falcao, który za 60 mln euro przeniósł się do AS Monaco. Na jego miejsce sprowadzono Davida Villę z FC Barcelony. Ponadto klub pozyskał Brazylijczyka Léo Baptistão, Francuza Josuhe Guilavoguiego oraz Belga Tobiego Alderweirelda. W sierpniu 2013 roku zespół został pokonany w superpucharze Hiszpanii przez FC Barcelonę. W dwumeczu padł remis 1:1 po golach Villi i Neymara, a o porażce zdecydowała reguła goli na wyjeździe. Obrońcy Copa del Rey po wyeliminowaniu Valencii i Athleticu Bilbao w półfinale Pucharu spotkali się z Realem Madryt, prowadzonym przez nowego trenera Carlo Ancelottiego, ulegając 5:0.

Jeden z filarów drużyny w mistrzowskim sezonie 2013/14 – Diego Costa.

Sezon ligowy 2013/2014 był najlepszy od 1996 roku. Po ośmiu kolejnych zwycięstwach, w tym kluczowym wyjazdowym 0:1 nad Realem Madryt 28 września 2013 po golu Diego Costy – pierwszy wygrana w lidze od 14 lat, zespół przegrał z Espanyolem w Barcelonie. Od 10. do 22. kolejki gracze Simeone utrzymali serię 13 meczów bez porażki, remisując tylko trzy razy w tym 0:0 na Vicente Calderón z Barceloną. Klub utrzymał dzięki temu 2. miejsce i w 22. kolejce został liderem. Po dwóch wyjazdowym porażkach z Almeríą i Osasuną Rojiblancos osunęli się na 3. pozycję. 2 marca 2014 Club Atlético zremisowało 2:2 z Realem zapewniając sobie dodatni bilans bezpośredni. Od tego meczu Simeone wygrał dziewięć kolejnych spotkań, tracąc tylko jednego gola i wykorzystując potknięcia faworytów od 29. kolejki został liderem tabeli Primera División. Pomimo porażki z 2:0 z Levante UD i remisu u siebie 1:1 z Málagą w dwóch następnych spotkaniach klub zachował trzy punkty przewagi nad drugą Barceloną, która tak samo jak Real nie wygrała żadnego z dwóch kolejnych meczów. W tym układzie w ostatniej kolejce na Camp Nou Katalończycy musieli wygrać w bezpośrednim starciu, aby zdobyć mistrzostwo. 17 maja 2014 w decydującym spotkaniu FC Barcelona zdobyła prowadzenie, ale dzięki bramce Diego Godína Atlético zremisowało 1:1 i zdobyło swój 10. tytuł mistrzowski z dorobkiem 90 punktów. W ten sposób Diego Simeone w kolejnym roku pracy skompletował dla Madrytu drugą z rzędu la Décimę, czyli dziesiąty tytuł[44]. Był to pierwszy tytuł czerwono-białych od osiemnastu lat, pierwszy od 10 lat tytuł dla klubu spoza wielkiej dwójki hiszpańskiej ligi, a 90 punktów to więcej niż jakikolwiek inny klub zdobył w historii z wyjątkiem Realu Madryt i FC Barcelony. Pomimo zdobycia tylko 77 goli w 38 kolejkach, w aż 20 spotkaniach klub zachował czyste konto bramkowe, w całej edycji tracąc tylko 26 goli.

W Lidze Mistrzów Atlético z łatwością wygrało swoją grupę G z FC Porto, Zenitem i Austrią Wiedeń, wygrywając pięć i remisując jeden mecz. W 1/8 fazy pucharowej z A.C. Milanem udało się wygrać oba spotkania 0:1 i 4:1, a trzy razy trafiał Diego Costa. W ćwierćfinale z Barceloną 1 kwietnia na Camp Nou padł remis 1–1 po golu Diego, by w rewanżu 9 kwietnia wygrać 1:0 po golu Koke. W pierwszym spotkaniu półfinałowym 22 kwietnia w Madrycie z londyńską Chelsea Mourinho padł bezbramkowy remis. 30 kwietnia na Stamford Bridge Atlético wygrało 3:1 i po 40 latach od finału Pucharu Europy z Bayernem Monachium w 1974 roku awansowało do swojego pierwszego finału Ligi Mistrzów w Lizbonie, by zmierzyć się w El Derbi madrileño z Real Madrid CF. Atlético było jedynym klubem tej edycji UEFA Champions League, który aż do finału nie przegrał spotkania. W finale LM 24 maja 2014 na Estádio da Luz w Lizbonie piłkarze Simeone od 36. minuty po strzale Godina prowadzili 1:0. Dopiero w 93. minucie Real zdołał wyrównać. Ostatecznie Atlético przegrało mecz 1:4, tracąc aż trzy bramki w ostatnich 10 minutach dogrywki[45].

Finał Ligi Mistrzów

Składy wyjściowe Realu i Atlético podczas finału Ligi Mistrzów 2013/2014

Sezon 2014/2015 | edytuj kod

Latem 2014 roku zespół opuściło wielu czołowych graczy, m.in. Diego Costa, Filipe Luís, Diego czy Adrián. Do Chelsea po zakończeniu wypożyczenia powrócił Thibaut Courtois, zaś z Danielem Aranzubią nie przedłużono wygasającego kontraktu. Na ich miejsce sprowadzono między innymi francuskiego skrzydłowego Antoine Griezmanna, chorwackiego snajpera Mario Mandžukicia, a także słoweńskiego bramkarza Jana Oblaka, który walczyć o miejsce między słupkami miał z doświadczonym hiszpańskim golkiperem pozyskanym z Getafe CF Miguelem Moyą. Na lewej obronie rywalizować między sobą mieli Argentyńczyk Cristian Ansaldi oraz Brazylijczyk Guilherme Siqueira, zaś prawą stronę defensywy wzmocnił Jesús Gámez. Oprócz tego do klubu sprowadzono młodziutki talent z Ameryki. Mowa o meksykańskim napastniku Raúlu Jiménezie. Decyzją trenera na wypożyczenie odeszli m.in. Javier Manquillo[46], Josuha Guilavogui, Léo Baptistão czy Óliver Torres.

Mimo tak wielkiej przebudowy klubu zespół zdobył swoje pierwsze trofeum już w sierpniu pokonując swojego odwiecznego rywala. 19 sierpnia drużyna Atlético zremisowała z Realem Madryt 1:1 w pierwszym meczu o Superpuchar Hiszpanii[47]. 22 sierpnia 2014 na własnym stadionie piłkarze trenera Simeone wygrali w rewanżu 1:0 po bramce pozyskanego Mario Mandžukicia w drugiej minucie spotkania[48]. W wyniku derbowego dwumeczu „Los Colchoneros” zdobyli trofeum po 29 latach przerwy.

Pierwszy mecz w Primera División odbył się bez Simeone na ławce trenerskiej. Nieobecność Argentyńczyka była spowodowana jego zachowaniem podczas rewanżowego meczu w Superpucharze Hiszpanii. Trener musiał pauzować przez osiem meczów i zapłacić grzywnę w wysokości 4800 euro[49]. Drużyna „Los Colchoneros” prowadzona przez asystenta zremisowała bezbramkowo na wyjeździe z Rayo Vallecano[50].

Tuż przed zakończeniem okienka transferowego ogłoszono ostatni letni transfer Atlético. Hiszpański zespół wzmocnił włoski snajper Alessio Cerci, który podpisał trzyletni kontrakt. Torino FC otrzymało za niego 16 mln euro, zaś kolejne 3 miliony mogły zostać przelane w ramach bonusów i dodatków[51].

Rundę jesienną w Lidze Mistrzów Atlético zakończyło na 1 miejscu w grupie A. Rywalem w 1/8 finału LM klubu z Madrytu został Bayer 04 Leverkusen[52]. Na koniec 2014 roku Atlético zajmowało 3 miejsce w lidze hiszpańskiej (po zwycięstwie 4:1 z Athletic Bilbao)[53].

5 stycznia 2015 roku na Vicente Calderon powrócił po ośmiu latach Fernando Torres, który przeszedł z AC Milan[54]. Na jego prezentację przyszło 45 tysięcy kibiców[55]. 15 stycznia Torres strzelił 2 bramki w rewanżowym meczu 1/8 finału Pucharu Króla z Realem Madryt, który zakończył się wynikiem 2:2[56]. Atlético awansowało do ćwierćfinału, gdyż w pierwszym meczu padł wynik 2:0 dla Atlético[57]. W ćwierćfinale klub z Vincente Calderon odpadł po dwumeczu z FC Barceloną (0:1 i 2:3)[58]. 25 stycznia chiński miliarder Wang Jianlin nabył 20% akcji Atlético[59].

W 1/8 finału Ligi Mistrzów klub z Madrytu przegrał w pierwszym meczu z Bayerem Leverkusen 0:1[60], ale awansował dzięki zwycięstwie 1:0 u siebie (po golu Mario Suáreza) i zwycięstwie 3:2 w rzutach karnych[61]. 20 marca 2015 roku Atlético trafiło na Real Madryt w losowaniu ćwierćfinałów LM[62]. Do półfinału awansował Real, który zwyciężył w dwumeczu 1:0 po golu Javiera Hernándeza w 88 minucie meczu rewanżowego na Estadio Santiago Bernabéu.

W Primera División klub spadł 14 marca na czwarte miejsce po 3 remisach z Sevillą (0:0), Valencią (1:1) i Espanyolem (0:0). Jednakże 4 kwietnia Rojiblancos powrócili na podium po zwycięstwie 2:0 z Cordobą i bezbramkowym remisie Valencii z Villarealem. Ostatecznie Atlético zakończyło sezon na 3 miejscu w Primera División, z 16 punktami straty do pierwszej Barcelony. Miejsce to zapewniło klubowi występ w przyszłym sezonie Ligi Mistrzów.

El Derbi Madrileño | edytuj kod

 Osobny artykuł: El Derbi Madrileño. Kibice Atlético podczas finału Ligi Mistrzów 2014, w którym Real wygrał z Atlético 4:1 po dogrywce. Derby Madrytu w 2010 roku.

Zarówno Real Madryt jak i Atlético Madryt różnią się pod wieloma względami, w tym także w aspekcie politycznym czy kibicowskim. Na początku istnienia obu klubów zarysował się wyraźny podział pomiędzy kibicami obu klubów. Szefostwo Realu podniosło ceny biletów, w związku z tym na mecze „Królewskich” przychodzili jedynie bogaci mieszkańcy Madrytu, czyli burżuazja i bogaci mieszczanie. Natomiast publiczność rywala Realu stanowiła w głównej mierze biedniejsza część miasta, jak robotnicy czy proletariat. Pierwsi często utożsamiali się z poglądami prawicowymi, drudzy – z lewicą. Różnice widać także w przypadku stadionów obu klubów. Stadion Realu Estadio Santiago Bernabéu został wybudowany przy arystokratycznej ulicy Castellana, podczas gdy stadion Atlético Estadio Vicente Calderón powstał przy browarze nad rzeką Manzanares.

Początkowo Atlético było ulubionym zespołem reżimu generała Francisco Franco, zwłaszcza w okresie, gdy klub otrzymywał dotacje z Hiszpańskich Sił Powietrznych. Sytuacja zmieniła się w latach 50., gdy reżim z czasem zaczął popierać „Królewskich” z Madrytu. Zespół otrzymał wsparcie rządu także w początkowych czasach po utworzeniu Pucharu Europy, gdy pięciokrotnie zdobywał to trofeum. Z tej też okazji kibice Atlético utworzyli przyśpiewkę ze słowami „Real Madrid, Real Madrid, el equipo del gobierno, la verguenza del país” („Real Madryt, Real Madryt, drużyna rządu, wstyd dla kraju”).

Pierwsze w historii derby Madrytu rozegrano 2 grudnia 1903 roku i w meczu tym 1:0 zwyciężyło Atlético, grające wówczas pod nazwą Athletic. W tym samym roku rozegrano jeszcze dwa kolejne spotkania pomiędzy tymi drużynami. W pierwszym zwyciężył Real 2:0, w drugim Athletic 5:0. Natomiast pierwsze derby w rozgrywkach ligi hiszpańskiej odbyły się 24 lutego 1929 roku. Real wygrał 2:1, a gole w tym meczu zdobywali: dwukrotnie Ramón Triana dla Królewskich i Luis Marín Sabater dla Los Colchoneros[63].

W Lidze Mistrzów oba kluby po raz pierwszy spotkały się w półfinale Pucharu Europy 1958/1959. Wówczas konieczne było rozegranie trzech meczów (1:2, 1:0 i 1:2), a awans do finału wywalczyli Królewscy.

Atlético w latach 2002–2013 nie wygrało żadnego meczu ligowego z lokalnym rywalem, natomiast w trzech kolejnych sezonach nie przegrało żadnego meczu z „Królewskimi”.

Statystyka | edytuj kod

Pod uwagę wzięto tylko mecze ligowe, pucharowe i w europejskich pucharach. Bez meczów towarzyskich.

Stan na 30 września 2017

Sukcesy | edytuj kod

Rozgrywki krajowe | edytuj kod

mistrzostwo (10): 1939/40, 1940/41, 1949/50, 1950/51, 1965/66, 1969/70, 1972/73, 1976/77, 1995/96, 2013/14 wicemistrzostwo (9): 1943/44, 1957/58, 1960/61, 1962/63, 1964/65, 1973/74, 1984/85, 1990/91, 2017/18 III miejsce (16): 1941/42, 1944/45, 1946/47, 1947/48, 1961/62, 1970/71, 1975/76, 1978/79, 1980/81, 1982/83, 1987/88, 1991/92, 2012/13, 2014/15, 2015/16, 2016/17 zwycięstwo (10): 1959/60, 1960/61, 1964/65, 1971/72, 1975/76, 1984/85, 1990/91, 1991/92, 1995/96, 2012/2013 finał (9): 1920/21, 1925/26, 1955/56, 1963/64, 1974/75, 1986/87, 1998/99, 1999/2000, 2009/10 Trofea Atlético zwycięstwo (5): 1940, 1941, 1951, 1985, 2014 finał (5): 1950, 1991, 1992, 1996, 2013 mistrzostwo (1): 2001/02 wicemistrzostwo (2): 1932/33, 1933/34 wicemistrzostwo (2): 1983/84, 1984/85 mistrzostwo (4): 1920/21, 1924/25, 1927/28, 1939/40 wicemistrzostwo (13): 1908/09, 1912/13, 1913/14, 1916/17, 1917/18, 1919/20, 1921/22, 1922/23, 1925/26, 1926/27, 1928/29, 1930/31, 1933/34

Rozgrywki międzynarodowe | edytuj kod

 Osobny artykuł: Atlético Madryt w europejskich pucharach. finał (3): 1973/74, 2013/2014, 2015/2016 półfinał (3): 1958/59, 1970/71, 2016/17 zwycięstwo (3): 2009/2010, 2011/2012, 2017/2018 półfinał (2): 1997/1998, 1998/1999 zwycięstwo (3): 2010, 2012, 2018 zwycięstwo (1): 1961/62 finał (2): 1962/63, 1985/86 zwycięstwo (1): 2007 finał (1): 2004 zwycięstwo (1): 1974

Turnieje towarzyskie | edytuj kod

mistrzostwo (18): 1974, 1975, 1976, 1980, 1983, 1985, 1986, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2000, 2003 wicemistrzostwo (7): 1978, 1982, 1984, 1987, 1988, 1991, 2002 mistrzostwo (8): 1968, 1976, 1977, 1978, 1991, 1995, 1997, 2003 wicemistrzostwo (3): 1956, 1988, 2010 III miejsce (2): 1989, 1993 mistrzostwo (6): 1966, 1972, 1991, 1993, 2002, 2011 wicemistrzostwo (2): 1976, 1985 III miejsce (4): 1981, 1990, 1994, 2010 mistrzostwo (6): 1956, 1965, 1973, 1985, 1986, 2009 mistrzostwo (1): 1991 mistrzostwo (1): 1941 mistrzostwo (1): 2004 mistrzostwo (1): 1983 wicemistrzostwo (1): 1965 wicemistrzostwo (1): 1967 wicemistrzostwo (1): 1998 wicemistrzostwo (2): 1987, 2005 III miejsce (2): 1950, 1951

Rekordy i statystyki | edytuj kod

Uczestnictwo | edytuj kod

Rekordy | edytuj kod

Źródła:[68][69]

Stan na 29 września 2017. Źródło:[70]

550

Stan na 29 września 2017. Źródło:[71]

Rekordy transferowe | edytuj kod

Źródło:[72]

Źródło:[73]

Obecny skład | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Atlético Madryt.

Stan na 12 marca 2019

Piłkarze na wypożyczeniu | edytuj kod

Osiągnięcia indywidualne piłkarzy Atlético | edytuj kod

 Osobna strona: Kategoria:Piłkarze Atlético Madryt.

Gracze Atlético którzy zdobyli złoty medal Mistrzostw Świata | edytuj kod

Gracze Atlético występujący na Mistrzostwach świata | edytuj kod

Gracze Atlético występujący na Mistrzostwach Europy | edytuj kod

Gracze Atlético występujący na Copa América | edytuj kod

Piłkarze, którzy znaleźli się na liście FIFA 100 i grali w Atlético (w nawiasie lata gry) | edytuj kod

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w finałowej piątce plebiscytu o Złotą Piłkę | edytuj kod

Złota Piłka France Football | edytuj kod

Złota Piłka FIFA | edytuj kod

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w drużynie roku FIFPro World XI | edytuj kod

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w finałowej dziesiątce plebiscytu UEFA na najlepszego gracza Europy | edytuj kod

Zwycięzcy plebiscytu World Soccer Magazine na Najlepszego Młodego Piłkarza grający w Atlético | edytuj kod

Królowie strzelców ligi hiszpańskiej w barwach Atlético Madryt[74] | edytuj kod

Zdobywcy Trofeo Zamora w barwach Atlético[75] | edytuj kod

Wykres pozycji Atlético Madryt w lidze hiszpańskiej

Gracze miesiąca ligi hiszpańskiej | edytuj kod

Trenerzy miesiąca ligi hiszpańskiej | edytuj kod

Statystyki według sezonów | edytuj kod

Trenerzy klubu | edytuj kod

 Osobna strona: Kategoria:Trenerzy piłkarzy Atlético Madryt. Diego Simeone – obecny trener klubu Luis Aragonés – trener klubu w latach 1974–78, 1978, 1979–80, 1982–86, 1987, 1991–93 i 2001–03

Prezesi klubu | edytuj kod

Chronologiczny spis prezesów Atlético Madryt od czasu istnienia klubu[137].

Enrique Cerezo – obecny prezydent klubu

Obecne władze | edytuj kod

Obecne władze drużyny Atlético Madryt[138] :

Stadion | edytuj kod

Stadiony przed Vicente Calderón | edytuj kod

Stadiony na których Atlético rozgrywało mecze domowe:

Estadio Vicente Calderón

Estadio Vicente Calderón (od 1966) | edytuj kod

 Osobny artykuł: Estadio Vicente Calderón.

Do 15 września 2017 roku swoje domowe mecze zespół Atlético rozgrywał na stadionie Estadio Vicente Calderón (od 1966 roku), nazwanego od imienia prezydenta klubu, Vicente Calderóna. Do 14 lipca 1971 znany był jako Estadio Manzanares od rzeki Manzanares, nad którą góruje. Podczas Mistrzostw Świata w 1982 roku jego pojemność wynosiła 65 695 miejsc dla kibiców, a obecnie liczy 54 851 widzów. Stadion zajmuje 112 miejsce w rankingu największych stadionów piłkarskich świata. W 2003 roku UEFA przyznała stadionowi 5 gwiazdek w swojej klasyfikacji stadionów. Obiekt składa się z czterech trybun, jednak tylko główna trybuna jest zadaszona. Pod nią też znajdują się szatnie oraz inne pomieszczenia użytkowe. Dodatkowo pod nią przebiega autostrada M-30[139].

Indi – maskotka klubu

W lipcu 2007 roku władze Atlético podpisały porozumienie z władzami Madrytu o sprzedaży ziemi, na którym wybudowany jest Estadio Vicente Calderón, a drużyna 16 września 2017 roku rozegrała pierwszy mecz na nowym Stadionie Wanda Metropolitano[140].

Kibice | edytuj kod

Fontanna Neptuna w Madrycie

W Madrycie kibice podzieleni są pomiędzy Real i Atlético. Największą zorganizowaną grupą na Estadio Vicente Calderón jest, powstała w 1982 roku, Frente Atlético, która odpowiada za oprawy stadionowe i uznawana jest za grupę prawicową. Liczy obecnie około 1500 członków[141]. Największymi rywalami kibiców Atlético są fani Realu, Barcelony oraz Athletic Bilbao. Przyjaźnią się za to z kibicami polskiego Ruchu Chorzów, wspierając się wzajemnie na meczach w Polsce i Hiszpanii[142]. Tradycyjnie kibice Atlético świętują sukcesy pod Fuente de Neptuno – Fontanną Neptuna w Madrycie[143]. Maskotką klubu jest Indi – szop ubrany w strój sportowy Atlético z indiańskim pióropuszem na głowie[144].

Stroje | edytuj kod

Obecne stroje drużyny Atlético, to koszulki w czerwono-białe pasy, noszone podczas meczów domowych, a także czarne koszulki podczas spotkań wyjazdowych. Od 2001 roku stroje wyrabia firma Nike. Głównym sponsorem na koszulkach jest południowokoreański producent samochodów Kia Motors[145]. Na strojach widnieją także loga kanału telewizyjnego AXN oraz japońskiego producenta sprzętu elektronicznego Kyocery. Przed Kia Motors zespół Atlético był sponsorowany przez amerykańską wytwórnię filmową Columbia Pictures. Gdy na ekrany kin wchodził film wyprodukowany przez Columbia Pictures, na koszulkach Atlético pojawiała się jego reklama.

Sponsorzy techniczni | edytuj kod

Gracze Atlético z reklamą „Azerbaijan Land of Fire”

Główni sponsorzy | edytuj kod

Hymn | edytuj kod

Atleti, Atleti, Atlético de Madrid,
Atleti, Atleti, Atlético de Madrid,
Jugando, ganando, peleas como el mejor,
porque siempre la afición,
se estremece con pasión,
cuando quedas entre todos campeón,
y se ve frente al balón,
un equipo de verdad,
que esta tarde también peleará.
Yo me voy al Manzanares,
al estadio Vicente Calderón,
donde acuden a millares,
los que gustan del fútbol de emoción
Porque luchan como hermanos,
defendiendo su colores,
en un juego noble y sano,
derrochando coraje y corazón.
Atleti, Atleti, Atlético de Madrid...[146]

Logo |

Herb miasta Madryt zawarty w logo Atlético

Pierwsze logo klubowe, powstałe w 1903 roku, składało się z flagi położonej w pozycji horyzontalnej, będącej w biało-niebieskie paski, symbolizujące ówczesne barwy klubowe. Flaga ta owijała piłkę[147].

Podczas prezydentury Juliána Ruete logo klubu przyjęło obecny wygląd: niedźwiedź oraz drzewo poziomkowe (madroño) symbolizujące herb Madrytu, obramowane przez niebieski trójkąt zawierający siedem gwiazd Wielkiej Niedźwiedzicy. Logo zawiera także czerwone i białe paski symbolizujące barwy klubowe, które znajdują się pod trójkątem[147].

W latach 1939–1947, gdy klub znany był pod nazwą Atlético de Aviación, do logo klubu dodano skrzydła reprezentujące siły powietrzne Hiszpanii. W 1947 roku klub powrócił do wyglądu logo, które obowiązuje do dziś.

Inne sekcje sportowe i drużyny powiązane | edytuj kod

Rezerwy | edytuj kod

 Osobny artykuł: Atlético Madryt B.

Drużyna Atlético Madrid B gra obecnie w Segunda División B, a Atlético Madrid C w Tercera División w grupie 7.

Rezerwy klubu zagrały w sezonie 2013/14 w Młodzieżowej Lidze Mistrzów, gdzie doszły do 1/8 finału.

W sezonie 2014/2015 rezerwy doszły do ćwierćfinału, gdzie przegrały 2:0 z Chelsea F.C..

Przypisy | edytuj kod

  1. Club Atlético de Madrid.
  2. Trainerstab.
  3. Vicente Calderón.
  4. Historical standings. Liga BBVA. (hiszp.). http://www.lfp.en.
  5. Spain – List of Champions and Runners Up, rsssf.com  (ang.).
  6. Atlético collect their latest title against Real Madrid in Madrid in the summer of 2014..
  7. Finał Ligi Mistrzów: Real Madryt pokonał po dogrywce Atlético.
  8. Atlético Madrid 2–1 Fulham.
  9. Falcao at double as Atlético march to title.
  10. Club History.
  11. Champions' Cup 1958-59 (ang.). rsssf.com.
  12. Spain – Cup 1960, rsssf.com  (ang.).
  13. Spain – Cup 1961, rsssf.com  (ang.).
  14. Cup Winners' Cup 1961-1962 (ang.). rsssf.com.
  15. Cup Winners' Cup 1962-1963 (ang.). rsssf.com.
  16. Inter-Cities Fairs Cup 1964-65, rsssf.com  (ang.).
  17. Cup Winners' Cup 1965-66 (ang.). rsssf.com.
  18. Champions' Cup 1970-71 (ang.). rsssf.com.
  19. Spain Cup 1972, rsssf.com  (ang.).
  20. Champions' Cup 1973-74 (ang.). rsssf.com.
  21. Intercontinental Club Cup 1974, rsssf.com  (ang.).
  22. Spain – Cup 1975, rsssf.com  (ang.).
  23. Spain – Cup 1976, rsssf.com  (ang.).
  24. Cup Winners' Cup 1976-77 (ang.). rsssf.com.
  25. UEFA Cup 1989-90, rsssf.com  (ang.).
  26. Spain – Cup 1991, rsssf.com  (ang.).
  27. UEFA Cup 1990-91, rsssf.com  (ang.).
  28. Spain – Cup 1992, rsssf.com  (ang.).
  29. Cup Winners' Cup 1991-92 (ang.). rsssf.com.
  30. Cup Winners' Cup 1992-93 (ang.). rsssf.com.
  31. Spain – Cups 1996, rsssf.com  (ang.).
  32. Champions' Cup 1996-97 (ang.). rsssf.com.
  33. Spain – Cups 1999, rsssf.com  (ang.).
  34. Spanish Cups 1999-2000, rsssf.com  (ang.).
  35. Mayor arrested in anti-corruption raid in Marbella Town Hall, Euroresidentes  (ang.).
  36. Liverpool complete Torres signing (ang.). BBC Sport.
  37. Forlan zawodnikiem Atlético (pol.). pilkanozna.pl.
  38. Portugal winger Simao completes Atlético move (ang.). ESPNsoccernet.
  39. Reyes goes to Atleti (hiszp.). Marca.
  40. UEFA Cup 2007–08 (ang.). rsssf.com.
  41. Oficjalnie: Aguirre zastąpiony przez Resino (pol.). www.tylkopilka.pl.
  42. LM:Porto gra dalej (pol.). www.tylkopilka.pl, 11 marca 2009. [dostęp 12 marca 2009].
  43. ZAMORA 1ª. Marca
  44. Atlético Madryt mistrzem Hiszpanii! przegladsportowy.pl, 17 maja 2014.
  45. Puchar Europy dla Realu!
  46. Manquillo wypożyczony do Liverpoolu.
  47. El Atleti lo deja todo en el aire.
  48. Atlético-R. Madrid.
  49. atleticopoland.com, atleticopoland.com [dostęp 2017-11-22]  (ang.).
  50. Rayo Vallecano 0 Atl Madrid 0.
  51. atleticopoland.com, atleticopoland.com [dostęp 2017-11-22]  (ang.).
  52. Round of 16 draw.
  53. Terminarz.
  54. Powrót syna marnotrawnego.
  55. Prezentacja Torresa; Skąd fenomen 'upadłej' gwiazdy?.
  56. Puchar Króla: wielki mecz Torresa, Atlético wyeliminowało Real.
  57. Atlético Madryt-Real Madryt.
  58. Puchar Króla: FC Barcelona w półfinale, Atlético Madryt za burtą.
  59. Wang Jianlin nabył część akcji Atlético Madryt.
  60. Leverkusen edge win against ten-man Atlético.
  61. Atlético edge past Leverkusen on penalties.
  62. Liga Mistrzów. Atletico – Real – rewanż za ubiegłoroczny finał już w ćwierćfinale.
  63. Real 2–1 Atletico (hiszp.). Web Oficial de la Liga de Fútbol Profesional.
  64. Razem z turniejami poprzedzającymi tę imprezę: Copa de los Campeones de España, Copa Presidente FEF i Copa Eva Duarte.
  65. ALL-TIME RECORDS 1955–2016 (ang.). http://www.uefa.com.
  66. ALL-TIME RECORDS 1971–2015 (ang.). http://www.uefa.com.
  67. Historical standings. Liga BBVA. (ang.). http://www.lfp.en.
  68. Rekordowe mecze (pol.).
  69. Rekordy (pol.).
  70. Clasificación histórica de goles marcados.
  71. Clasificación histórica de partidos jugados.
  72. Atlético Madryt- rekordowe kupna.
  73. Atlético Madryt – rekordowe sprzedaże.
  74. Spain – List of Topscorers („Pichichi”) (ang.). rsssf.com.
  75. Zdobywcy Trofeum Zamory (pol.). FCB24.com.
  76. Najlepszy wynik w historii ligi.
  77. Club Atlético de Madrid- History.
  78. archive.
  79. Ostatecznie klub zachował miejsce w lidze zastępując Real Oviedo, którego boisko zostało zniszczone podczas wojny domowej.
  80. UEFA Team Ranking 1960.
  81. UEFA Team Ranking 1961.
  82. UEFA Team Ranking 1962.
  83. UEFA Team Ranking 1963.
  84. UEFA Team Ranking 1964.
  85. UEFA Team Ranking 1965.
  86. UEFA Team Ranking 1966.
  87. UEFA Team Ranking 1967.
  88. UEFA Team Ranking 1968.
  89. UEFA Team Ranking 1969.
  90. UEFA Team Ranking 1970.
  91. UEFA Team Ranking 1971.
  92. UEFA Team Ranking 1972.
  93. UEFA Team Ranking 1973.
  94. UEFA Team Ranking 1974.
  95. UEFA Team Ranking 1975.
  96. UEFA Team Ranking 1976.
  97. UEFA Team Ranking 1977.
  98. UEFA Team Ranking 1978.
  99. UEFA Team Ranking 1979.
  100. UEFA Team Ranking 1980.
  101. UEFA Team Ranking 1981.
  102. UEFA Team Ranking 1982.
  103. UEFA Team Ranking 1983.
  104. UEFA Team Ranking 1984.
  105. UEFA Team Ranking 1985.
  106. UEFA Team Ranking 1986.
  107. UEFA Team Ranking 1987.
  108. UEFA Team Ranking 1988.
  109. UEFA Team Ranking 1989.
  110. UEFA Team Ranking 1990.
  111. UEFA Team Ranking 1991.
  112. UEFA Team Ranking 1992.
  113. UEFA Team Ranking 1993.
  114. UEFA Team Ranking 1994.
  115. UEFA Team Ranking 1995.
  116. UEFA Team Ranking 1996.
  117. UEFA Team Ranking 1997.
  118. UEFA Team Ranking 1998.
  119. UEFA Team Ranking 1999.
  120. UEFA Team Ranking 2000.
  121. UEFA Team Ranking 2001.
  122. UEFA Team Ranking 2002.
  123. UEFA Team Ranking 2003.
  124. UEFA Team Ranking 2004.
  125. Club coefficients 2004/05.
  126. Club coefficients 2005/06.
  127. Club coefficients 2006/07.
  128. Club coefficients 2007/08.
  129. Club coefficients 2008/09.
  130. Club coefficients 2009/10.
  131. Club coefficients 2010/11.
  132. Club coefficients 2011/12.
  133. Club coefficients 2012/13.
  134. Club coefficients 2013/14.
  135. Club coefficients 2014/15.
  136. Club coefficients 2015/16.
  137. Presidents (ang.)
  138. Board (ang.)
  139. Atletico Madrid stadium (ang.). Madrid Guide Spain.
  140. Grupa WirtualnaG.W. Polska Grupa WirtualnaG.W., Atletico Madryt lada chwila ma się przenieść na Wanda Metropolitano, a stadion wciąż niegotowy – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 10 maja 2017 [dostęp 2017-05-13]  (pol.).
  141. Frente Atletico (hiszp.). 10 stycznia 2009.
  142. Kibicowska przyjaźń ponad granicami.
  143. Neptun kibicem Atlético. „Wrócimy z Superpucharem” (pol.). sport.tvn24.pl.
  144. La mascota Indi entregó los abonos infantiles a los pequeños de la casa (hiszp.). clubatleticodemadrid.com.
  145. About Kia Motors Corporation, Kia Europe Media Website  (ang.).
  146. Hymn.
  147. a b Identity and club culture, Atleticopedia  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (klub piłki nożnej):
Na podstawie artykułu: "Atlético Madryt" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy