Aminocukry


Aminocukry w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aminocukry – pochodne cukrów, które zawierają jedną lub rzadziej kilka grup aminowych (–NH2) w miejscu występowania grupy hydroksylowej[1]. Aminocukry występujące w przyrodzie, mogą mieć grupę aminową zarówno przy C2, jak i pozycjach 3, 4, 5 lub 6 cukru. Mogą łączyć się w poliaminocukry, czego przykładem jest chityna, której monomerem jest 2-deoksy-2-amino-D-glukopiranoza zwana też glukozaminą[2] lub glukozoaminą[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Amino sugars [w:] A.D.A.D. McNaught A.D.A.D., A.A. Wilkinson A.A., Compendium of Chemical Terminology (Gold Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, wyd. 2, Oxford: Blackwell Scientific Publications, 1997, ISBN 0-9678550-9-8 . Wersja internetowa: M.M. Nic M.M., J.J. Jirat J.J., B.B. Kosata B.B., Amino sugars, A. Jenkins (aktualizowanie), 2006–, DOI10.1351/goldbook.A00283  (ang.).
  2. John McMurry: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 2005, s. 799, 973. ISBN 83-01-14406-8.
  3. Aleksander Kołodziejczyk: Naturalne związki organiczne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 265-266. ISBN 978-83-01-14316-9.
Na podstawie artykułu: "Aminocukry" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy