7 Batalion Saperów (PSZ)


7 Batalion Saperów (PSZ) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

7 Batalion Saperów (7 bsap) – pododdział saperów Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Spis treści

Historia jednostki | edytuj kod

7 Batalion Saperów został sformowany w lutym 1942 roku na terytorium ówczesnej Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, jako organiczna jednostka 7 Dywizji Piechoty.

Miejscem postoju oddziału była wieś Narpay położona nad rzeką Zerawszan. Jako zawiązek organizacyjny dla 7 batalionu saperów przybył w lutym 1942, wydzielony z 5 batalionu saperów, oddział w składzie 3 oficerów i 3 podoficerów pod dowództwem kpt. inż. Modzelewskiego. Okres organizacyjny batalionu trwał od 5 lutego do maja 1942 roku. Do szeregów baonu napływali, przeważnie ochotniczo, liczni przybywający dalekimi transportami z północy, byli więźniowie, zwolnieni zimą z łagrów oraz polscy wysiedleńcy, przeważnie z rejonu Samarkandy i znad Amu-darii. Skład kadry urasta wkrótce do kilkunastu oficerów i podoficerów, zasilony przybyłymi z terenu Wielkiej Brytanii 3-ma oficerami i kilku podchorążymi. Okres ten ze względu na ciężkie warunki i straty poniesione od epidemii - 49 ludzi, można śmiało nazwać bohaterskim okresem jednostki. Niezależnie od powyższych trudności, batalion został obciążony bardzo poważnymi świadczeniami w pracach użytkowych i filantropijnych na rzecz zdziesiątkowanej epidemiami dywizji oraz dla obsługi baz ewakuacyjnych. Praktyczne możliwości szkolenia beznadziejne ze względu na ogólny brak podstawowych instrukcji i sprzętu - ograniczały się przeważnie do teoretycznych wykładów i pogadanek, szkolenia minerstwa na modelach, oraz do zajęć praktycznych nie wymagających potrzeby użycia specjalnego sprzętu, jak terenoznawstwo itp. Stan baonu zmienny, wahał się w granicach około 20 oficerów i 400 szeregowych (razem z 7 Kompanią Kolejową).

Po przybyciu do północnego Iraku batalion został dyslokowany w obozie Chanakin. Tam został zreorganizowany. W jego skład zostały włączone pododdziały pionierów z pułków piechoty 7 DP. Po reorganizacji batalion liczył 500 ludzi. Stan ten nie trwał długo. Batalion oddał z górą połowę stanu do obsługi baz ewakuacyjnych i wzmocnienie reorganizujących się na terenie Iraku 5 Batalionu Saperów i jednostek saperskich 2-go Korpusu. Zredukowany organizacyjnie do 1-ej liniowej kompanii saperów i zmniejszonej kompanii parkowej stał się ośrodkiem zapasowym szkolącym uzupełnienia dla saperów 2 Korpusu Polskiego. W okresie od marca do sierpnia 1943 roku batalion stacjonował w Kizil Rabat.

W maju 1943 roku 7 Batalion Saperów został przeformowany w 7 Kompanię Saperów, którą w październiku 1944 roku przemianowano na 17 Kompanią Saperów. Reorganizacja pododdziału nie wpłynęła na zmianę jego przeznaczenia. Kompania w dalszym ciągu szkoliła uzupełnienia dla saperów 2 KP. W okresie od sierpnia do grudnia 1943 roku kompania stacjonowała w miejscowości Jibna w Palestynie, a następnie do marca 1944 roku w obozie Al-Kassasin w Egipcie.

Po przybyciu 7 Dywizji Piechoty do Italii 7 Kompania Saperów została dołączona do Polskiego Skrzydła Saperskiego przy brytyjskim ośrodku wyszkoleniowym w Capua, później przemianowanym na Ośrodek Wyszkolenia Saperów. Początkowo kompania stacjonowała w miejscowości San Basilio, a od maja 1944 roku do 1946 roku w miejscowości Capua. W 1946 roku kompania została przetransportowana do Wielkiej Brytanii[1].

Dowódcy | edytuj kod

  • kpt. inż. Konstanty Modzelewski (I - X 1942)
  • kpt. Antoni Krajewski (X 1942 - II 1943)
  • kpt. Zygmunt Jerzewski (II - XI 1943)
  • mjr Jan VI Szymański (XI 1943 - XII 1944)
  • mjr Tadeusz Styczyński (XII 1944 - XII 1945)
  • kpt. Wiktor Kontkowski (od XII 1945)

Przypisy | edytuj kod

  1. Adam J. Szugajew, Saperzy w Służbie Polsce, s. 499-500.

Bibliografia | edytuj kod

  • Adam Julian Szugajew, Saperzy w Służbie Polsce, Londyn 1985.
Na podstawie artykułu: "7 Batalion Saperów (PSZ)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy