1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)


1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

1 Dywizja Strzelców Polskich (1 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Dywizja został sformowana jesienią 1917 początkowo w Husatynie, a później w Starym Bychowie. Weszła w skład I Korpusu Polskiego[1].

Spis treści

Organizacja i obsada personalna dywizji | edytuj kod

W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 371 oficerów, 36 lekarzy, 52 urzędników, 16927 żołnierzy frontowych, 2308 żołnierzy niefrontowych, około 4500 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 397, 21, 35, 5049, 2002, ok. 2400[2];

Żołnierze dywizji | edytuj kod

Kawalerowie Wstęgi Amarantowej

Na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918 udekorowani zostali za waleczność[3]:

z kompanii inżynieryjnej

  • ppor. Małagowski
  • mł. podof. Leon Wawrzynowicz
  • mł. podof. Jan Onufrowicz
  • saper Mieczysław Oborski
  • saper Breda Stanisław
  • saper Józef Pawlak
  • saper Franciszek Przetocki
  • mł. podof. Jan Strzałkowski
  • mł. podof. Władysław Dreczkowski
  • mł. podof. Tadeusz Strobl
  • mł. podof. Jan Kaniewski
  • mł. podof. Adam Turek
  • mł. podof. Julian Jaronowski
  • saper Feliks Kalina
  • saper Piotr Leszczyński

z legii podchorążych

  • Celestyn Kański*
  • Piotr Borkowski

Uwagi | edytuj kod

  1. Usunięty ze stanowiska dowódcy dywizji po przeprowadzonym bezładnie odwrocie nad rzekę Ołę.
  2. Po usunięciu generała Ostapowicza pełnił w zastępstwie obowiązki dowódcy dywizji.

Przypisy | edytuj kod

  1. Bagiński 1921 ↓, s. 154.
  2. Bagiński 1921 ↓, s. 170.
  3. Placówka 1933 ↓, nr 1, s. 16.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy